کد خبر ۸۸۱۲
تاریخ انتشار: چهارشنبه ۱۰ اَسَد ۱۳۹۷ ۱۷:۲۳

امام رضا(ع)؛ حافظ موجودیت اسلام در دربار مأمون

امام رضا(ع) با انديشه نافذ و شيوه هوشمندانه خود، مامون و ديگران را به سوال وامي داشت؛ تا با کسب شناخت درباره اهلبيت پيامبر(ص) به فضايل آنان اعتراف کرده و به حضرت نزديک شوند.


ائمه معصومین(ع) که خلفای منصوص و برحق خداوند(ج) در روی زمین بودند هرکدام نظر به شرایط و زمان خود در جهت سعادتمندی بشر در سایه دین و ارزش های اسلامی، تلاش ورزیدند و خون دلها خوردند که در این میان، نقش برجسته سیاسی و مرجعیت علمی پیشوای هشتم شیعیان جهان حضرت امام رضا(ع) آنهم در دیار غربت، قابل بحث و بررسی است.
شیخ محمد ناصر صفدری؛ یک تن از علمای شهر کابل در گفتگو با خبرگزاری صدای افغان(آوا) با ابراز این مطلب افزود:"امام رضا(ع) در دوره ولایتعهدی خود، در جهت حفاظت از کیان اسلام از هیچگونه تلاشی دریغ نورزید".
او گفت که یکی از مواردی که امام(ع) در آن دخالت نمی کرد، امور اداری کشور بود؛ اما در مواردی که مصلحت اسلام و مسلمانان ایجاب می کرد. به منظور جلوگیری از نفوذ دشمنان در دستگاه اداری و حکومتی، دخالت کرده و رهنمودهای ارزشمندی در این باب ارائه می کرد.
به گفته صفدری، امام رضا(ع) از فرصت حضور خود در دربار مامون بهره جسته، به نشر آرای صحیح در عرصه های گوناگون اندیشه و اعتقادات می پرداخت؛ تا حاکم، وزیران، فرماندهان، امیران، فقیهان، پرده داران و نگاهبانان را با آراء دانشگاه اهلبیت(ع) آشنا سازد.
او گفت که امام رضا(ع) با اندیشه نافذ و شیوه هوشمندانه خود، مامون و دیگران را به سوال وامی داشت؛ تا با کسب شناخت درباره اهلبیت پیامبر(ص) به فضایل آنان اعتراف کرده و به حضرت نزدیک شوند.
به گفته این عالم دینی، مامون در تشکیل مناظرات، مخالفین اهلبیت(ع) را گرد می آورد و درباره امام علی(ع) با آنان گفتگو می کرد و آنحضرت را بر دیگر صحابه، برتری میداد؛ تا از این طریق خود را به امام نزدیک کند و قدرت و سلطه خود را در سایه امام حفظ کند.
همچنین صفدری گفت:"حضرت امام رضا(ع)، جهت اصلاح امور مسلمانان، همواره خلیفه وقت را نصیحت می کرد، او را از خدا می ترساند و کارهای بد او را نکوهش می کرد. مامون نیز به ظاهر، پندهای امام را قبول می کرد؛ اما در باطن غیرقابل تحمل می شمرد".
امام در دربار حکومتی مامون، سیاست اسلامی منظمی داشت. یکی از فعالیت های حیاتی امام(ع) در دستگاه حکومت مامون این بود که توطئه ویرانگر فضل بن سهل را که می خواست مامون را به قتل برساند خنثی نمود.
به گفته وی، فضل می خواست مامون را به قتل برساند و خود حکومت را به دست بگیرد و از وجود امام(ع) به عنوان ابزار خاموش کردن صدای مردم، استفاده کند.
به عقیده این عالم دینی، پیامد دیگر این حادثه که امام(ع) آن را تشخیص داده بود، شکاف سنگین و جبران ناپذیری بود که کیان اسلام را تهدید می کرد و وحدت امت اسلامی و دولت را به پراکندگی مبدل می ساخت.
به گفته وی، امام دریافته بود که فضل، موجودیت اسلام را هدف قرار داده است؛ نه مامون را؛ لذا از مامون خواست؛ تا با برخورد با فضل، جانب احتیاط را از دست ندهد.
صفدری افزود که وجود امام رضا(ع) در جامعه آن روز و نفوذ مردمی و اجتماعی آنحضرت و همچنین توانایی علمی او بر هیچکسی پوشیده نبود؛ لذا مامون، امام(ع) را خطر بزرگی برای بقای قدرت خود می دانست. به همین دلیل تصمیم به قتل امام گرفت و گلی از گلستان رسالت را برچید و در دیار غربت، فرزند پیامبر(ص) را شهید کرد.

برچسب‌ها

نظر شما

  • AvaAdvertisement

مطالب مرتبط

آخرین اخبار

  • AvaAdvertisement