کد خبر ۸۳۶۹۷
تاریخ انتشار: يکشنبه ۲۰ ثَور ۱۳۹۴ ۱۹:۰۵

داعش در افغانستان، فرافگنی یا واقعیت؟

حضور داعش در افغانستان از آن پرده هاي مبارکي براي حکومت است، مي تواند از اين پرده براي سرپوش نهادن بر روي جنايت هاي طالبان سود ببرد، دامن آن گروه آلوده و ناپاک را پاک نشان دهد.

داعش، پدیده ای که نام آن، جنایت، قساوت، خون ریزی و ددمنشی را در اذهان زنده می کند. جنایتی که به نام دین و اسلام انجام می شود. مردان به نام دین سربریده می شوند، زنان به نام دین به کنیزی می روند.

پیامبری که در عصر خود به هر بهانه آدمیان را از بند بردگی می رهانید، اما اینک کسانی به نام پیروی از او ریسمان بردگی را چنان طولانی کرده که از چهارده قرن به این جا رسیده است. تناقضی که به گفته برخی عالمان مسلمان در دین اسلام هرگز وهیچ وقت جایگاهی نداشته است. اما آیا، این پدیده شوم و این عفریت قرن بیست و یک در افغانستان جایگاهی دارد و می تواند پایگاهی برای خود تعبیه و آماده کند یا آن که هرچه این نام در میان مردم گفته می شود، جز فرافگنی و گم کردن سررشته جنایت طالبان نیست؟

چندی قبل حمله انتحاری در جلال آباد انجام یافت، طالبان مسئولیت آن را به عهده گرفتند، اما اشرف غنی رئیس جمهور به رسانه ها گفت که آن جنایت توسط داعش انجام یافته است. مشاور امنیت ملی رئیس جمهور برای توضیح علت های ناامنی در شمال کشور به مجلس نمایندگان فرا خوانده شد، وی نیز به جای آن که انگشت اتهام را به سوی طالبان نشانه گیرد و پرده از جنایت های آن گروه بردارد، گفت که افغانستان به جولانگاه داعش در آمده است.

وی هم چنان خاطر نشان کرد که داعش می خواهد از راه افغانستان به کشورهای آسیای میانه و روسیه برسد. از این روی افغانستان به عنوان راه عبور و مرور مورد استفاده قرار می گیرد. نمایندگان مجلس به این گفته ها قانع نشدند، گفته های حنیف اتمر را با واقعیت های موجود افغانستان هم گین نیافتند و اظهار داشتند که این گفته ها بیش از این که مبتنی بر واقعیت های موجود کشور باشد، نوعی فرافگنی و دور کردن ذهن ها از جنایات طالبان است.

دلیل عمده نیز آنست که حکومت اشرف غنی تمام همت خود را معطوف به ایجاد صلح با طالبان کرده است. وی از بدو قرار یافتن بر اریکه قدرت تلاش کرده تا طالبان را راضی کند تا وارد مذاکره با حکومت افغانستان شود. اما هنوز توفیقی به دست نیاورده، گویا هنوز امیدوار است که طالبان سرانجام دعوت او را پاسخ خواهند گفت و به روند صلح خواهند پیوست.

برخی نمایندگان مجلس گفته اند که ناامن کردن شمال پروژه ای است که از سوی جامعه بین المللی در افغانستان روی دست گرفته شده بود و این پروژه نامبارک اکنون به ثمر نشسته و کام مردم را تلخ کرده است.

این نمایندگان با استناد به گفته های حامد کرزی رئیس جمهور سابق افغانستان که درماه قوس سال ۱۳۸۸خ، گفته بود که طیاره ها و بالگردهایی دیده شده است که طالبان را از جنوب به شمال انتقال داده اند.

بر اساس آن گفته، نمایندگان مجلس افغانستان مصر اند که باید حنیف اتمر به عنوان وزیر داخله وقت از این راز پرده برگیرد که چرا مجامع بین المللی برای ناامن ساختن شمال تلاش می کرده اند؟

به هر حال، گرچه هیچ مدرکی دال بر وجود داعش در افغانستان وجود ندارد. اکثریت مردم افغانستان از نگاه مذهبی، پیرو مذهب حنفی هستند و مذهب حنفی نمی تواند خاستگاه داعش باشد. از سوی دیگر هر گروهی که در جایی مامن می گیرد باید زمینه های اجتماعی برای خود به وجود آورده باشد و از جانب مردم نیز تامین امنیت شود؛ در حالی که گروه داعش بنابر ماهیتی که دارد هیچ جایگاهی در میان مردم افغانستان ندارد.

چندی قبل امرالله صالح رئیس پیشین امنیت ملی نیز در مصاحبه با یک شبکه تلویزیونی گفت که داعش در افغانستان هیچ جایگاهی ندارد. نه زمینه های اعتقادی برای آن گروه وجود دارد و نه هم زمینه های پذیرش اجتماعی. لذاهیاهویی که به راه افتاده است این که داعش در افغانستان آمده است یا وهم و خیال اندیشی است یا آن که گم کردن راه است. اما چرا حکومت تلاش می کند که جنایت های طالبان را به داعش نسبت دهند؟

ممکن است دو انگیزه در این کار وجود داشته باشد. یکی آنست که طالبان را به تدریج تبرئه کنند تا آن گروه وادار به صلح با حکومت افغانستان شود. طالبان در اعلامیه ای که از سوی نماینده آن گروه در قطر خوانده شد، بر حکومت افغانستان اتهام وارد کرد که علیه آن گروه پروپاگندا می کند. این اتهام بستن ها را با ایجاد صلح مغایر دانسته بود.

به نظر می رسد که اینک حکومت وحد ت ملی تمام تلاش خود را به کار بسته است که جنایت های طالبان را پرده پوشی کند تا آن گروه بر سر میز مذاکره بنشنید. انگیزه دیگر پرده پوشی حکومت، برای پذیرش آن گروه بعد از ایجاد صلح در کشور است. حکومت موجود بدین باور است که هر قدر جنایت های طالبان آشکارتر شود، انزجار عمومی نسبت به آن گروه افزون تر می شود. در نتیجه پذیرش طالبان از سوی مردم با دشواری صورت می گیرد. وقتی پذیرش اجتماعی وجود نداشته باشد، دشوار است که گروهی بتواند جایگاه سیاسی پیدا کند یا حداقل در میان مردم به زندگی عادی خود برگردد. از این روی است که حکومت پرده ای به وسعت افغانستان را به دوش گرفته تا هر جا جنایتی از سوی طالبان صورت گرفته است کتمان کند، یا آنکه جنایت ها را به گروه های دیگر نسبت دهد .

البته حضور داعش در افغانستان از آن پرده های مبارکی برای حکومت است، می تواند از این پرده برای سرپوش نهادن بر روی جنایت های طالبان سود ببرد، دامن آن گروه آلوده و ناپاک را پاک نشان دهد. اما آیا می تواند سیاهی ای به پهنای تمام افغانستان و بلندای بیش از بیست سال را با پرده ای سیاه دیگر به نام داعش پوشانید؟

نظر شما

  • AvaAdvertisement

مطالب مرتبط

آخرین اخبار

  • AvaAdvertisement