کد خبر 67076
تاریخ انتشار: دوشنبه 25 سُنبُله 139208:39

صلح سازانِ اسیر؛ توهم یا حقیقت؟

آزادي بي رويه طالبان در داخل و خارج و پرداخت هزينه هاي سنگين سياسي به اين منظور،‌ نه تنها در پيشرفت صلح کمکي نمي کند که به تقويت روز افزون سياسي و نظامي طالبان مي انجامد.

تردیدی نیست که صلح برای ما یک ضرورت راهبردی است، همانطوری که ادامه جنگ، ترور و انتحار مایه ی شکست سیاسی و اقتصادی ما درعرصه ملی و بین المللی به حساب می آید. شاید از همین رو، شورای صلح به عنوان یک نهاد مشخص، تاسیس و متولی این پروسه شد که اکنون بیش از دوسال از عمر آن می گذرد. اگرچه این شورا تا کنون موفق نشده که به لحاظ نظری نقشه راه جامع و با ارزیابی تمامی زوایای آن برای رسیدن به هدف ارائه کند و راهکارهای ایجابی و سلبی برای شکست هر مرحله یا موفقیت هر مرحله در نظر بگیرد و تایید مجلسین سنا و پارلمان را به عنوان سرمایه استراتژیک و ضمانت اجرایی با خود داشته باشد. برخی کارشناسان بر این نظر اند که متاسفانه این حرکت میمون و بایسته، بدون اینکه زیرساخت های لازم آن فراهم گردد حمایت اکثر احزاب، جریان های سیاسی موافق و مخالف را بیندوزد، پای دراین میدان گذاشت. باید گفت؛ الحق و الانصاف شورای صلح و حکومت، تلاش و تحمل زیادی برای توفیق صلح انجام داد اما با این وجود، چنانکه انتظار می رفت، حاصلی نداشت.
دراین راستا، حکومت و شورای صلح، سفرهای پر ترافیکی به واشنگتن، دوحه، ریاض و اسلام آباد به منظور به پرواز در آوردن کبوتر زیبای صلح، نمود و در جریان آن، مطالباتی از پایتخت نشینان کشورهای ذی دخل و تاثیرگذار داشت. در این میان از پاکستان به عنوان مادر و مامن تروریسم، در خواست هایی صورت گرفت که مشخص ترین آنها، آزادی سران طالبان از زندان های آن کشور بود و این خواسته به صورت مکرر از سوی شخص رئیس جمهور، مقامات شورای صلح و دیگر طرق دیپلماتیک تعقیب شد. جدید ترین نمود بین المللی آن، سخنان معاون نماینده خاص امریکا در امور افغانستان و پاکستان است که در دیدار با ارشاد احمدی، معاون سیاسی وزارت خارجه افغانستان ابراز شد؛ وی گفت: "در دیدار با مقامات پاکستان تاکید شده است که پاکستان میتواند نقش موثر در تأمین صلح و ثبات در افغانستان داشته و در مساعد ساختن زمینه ادامه گفتگو های صلح میان شورای عالی صلح افغانستان و مخالفین دولت کمک نماید." وی همچنین عنوان کرد؛" ما امید واریم مقامات پاکستان آن عده از زندانیان طالب را که رهایی آنان میتواند به پروسه صلح کمک کند، از زندان رها سازند." دراین اواخر از جانب حکومت و شورای صلح، مشخصاً آزادی ملابرادر وملا عبدالغنی برادر فرد شماره (۲) و دیگر فرماندهان بزرگ طالب را مکرراً درخواست شده بود و این موضوع را در جهت پیشبرد پروسه صلح مهم خوانده بودند و برآن اصرار می ورزند. درهمین چهارچوب دولت برای رهایی زندانیان طالب در داخل و هم رایزنی های سنگین سیاسی آنها از پاکستان انجام داد که گفته می شود دو سه روز پیش، ملابرادر به خیل آزاد شدگان داخل و خارج، پیوسته و اظهارات پاکستانی ها نیز نشان میدهد که این روند ادامه خواهد داشت.
این درحالی است که برخی کارشناسان و فعالان سیاسی معتقد اند، آزادی بی رویه طالبان در داخل و خارج و پرداخت هزینه های سنگین سیاسی به این منظور،‌ نه تنها در پیشرفت صلح کمکی نمی کند که به تقویت روز افزون سیاسی و نظامی طالبان می انجامد. به این معنا که طالبان رهایی سران و اعضای خویش را یکی از دستاورد های گسترش عملیات های خود میدانند و تصور می کنند که توانسته اند بدون اینکه سران و دون پایگان آنها مجازاتی شده باشند یا امتیازی بپردازند، یا دست از عملیات و اسلحه و باورهای خود برداشته باشند،‌ آنان را آزاد کرده اند. براین اساس، منتقدان، می گویند؛ افزون بر اینکه چنین اقدام یکجانبه ای، موجب دوباره شتافتن بی امان رها شدگان به صفوف مخالفان می شود؛ حکومت افغانستان امت

نظر شما

  • AvaAdvertisement

مطالب مرتبط

آخرین اخبار

  • AvaAdvertisement