کد خبر ۶۳۷۰۱
تاریخ انتشار: چهارشنبه ۱۹ سَرَطان ۱۳۹۲ ۱۶:۳۴

صفای باطن، در پرتو ماهِ رمضان

در سخن گفتن دقت نمائيد، نگوئيد رمضان آمد رمضان رفت و... زيرا رمضان نامي از نام‌هاي خدا است، بايد بگوئيد شهر رمضان.

همانگونه که ماه حمل آغاز سال خورشیدی و شکوفایی طبیعت است، محرم آغاز سال قمری و حماسه و شور است، ماه رمضان نیز آغاز سال عرفان است.
سید محمد حسین علوی، یک تن از علمای دینی کابل، در گفتگو با خبرگزاری صدای افغان(آوا) با بیان مطلب فوق افزود: روزه در لغت به معنی کفو، باز داشتن، خودنگهداری و پرهیز کردن است، اما از نگاه دین و شریعت، امساک خاص، در زمان خاص از کسی که دارای صفات خاص می باشد.
آقای علوی به روایتی از امام صادق پرداخت که "آن حضرت فرموده اند که اگر ماه رمضان، سالم سپری شود و آدمی از بهار آن، گل های معطرِ عرفان بچیند، بقیه ماه‌های سال را نیز سالم سپری خواهد کرد.
او به نقل از سخنان سید مرتضی، یک تن از دانشمندان شیعه در این زمینه اشاره کرد و گفت: آن بزرگوار در تعریف روزه می گوید که روزه و خود داری ازغذا، هنگامی شرعی است که خود داری ازآنچه که مایه ابطال روزه است، با قصد قربت انجام شود.
علوی ادامه داد: ابن ادریس می نویسد که در روزه قصد قربت و تقرب به خدا، لازم است؛ معنای قصد قربت آن است که نیت کند روزه می گیرد، جهت تقرب به خدا.
او افزود: امام صادق علیه السلام فرموده است که در سخن گفتن دقت نمائید، نگوئید رمضان آمد رمضان رفت و... زیرا رمضان نامی از نام‌های خدا است، باید بگوئید شهر رمضان.

برچسب‌ها

نظر شما

  • AvaAdvertisement

مطالب مرتبط

آخرین اخبار

  • AvaAdvertisement