کد خبر 59632
تاریخ انتشار: پنج شنبه 29 حَمَل 139221:14

علما در خدمت صلح یا صلح در خدمت علما؟

اساساً کار نهادهايي مانند شوراي سرتاسري علماي افغانستان، جز توجيه راهبردهايي که بعضاً از سوي حکومت تعريف مي شود نيست و به اينگونه نهادها به صورت مستقيم در تهيه و تدوين اين راهبردها نقش و سهمي داده نمي شود.

امروز در کابل نشستی از سوی شماری از علمای دینی و نهادهای مسئول در این زمینه برگزار شد که طی آن نقش علما در روند صلح و ثبات در افغانستان مورد تاکید و تحلیل قرار گرفت.
در این نشست که زیر عنوان "ما و مسئولیت های ما" از سوی کانون علمی و تحقیقات اسلامی افغانستان برگزار گردیده بود تعدادی از علمای افغانستانی و مصری اشتراک کرده بودند. آنها در پایان با صدور یک قطنعامه ۷ ماده ای بر حمایت از تلاش های صلح حکومت افغانستان تاکید کرده و از جامعه بین المللی خواستند؛ تا مخالفین مسلح و حامیان آنان را با اعمال فشار وادار به مذاکرات صلح نماید.
شفیع الله نورستانی؛ رئیس کمیته دعوت شورای عالی صلح افغانستان و عضو شورای سرتاسری علما، که در این نشست حضور داشت گفت اگر علما از پروسه صلح در کشور حمایت نکنند تلاش های صلح بی نتیجه خواهد ماند. وی افزود:"در چنین شرایطی اگر ما محافظه کاری کنیم و خاموشی اختیار نماییم، این کار به مفهوم جفا به اسلام و مسلمانان است؛ اما من هیچگاه به خود جرأت نمی دهم که بگویم علما حق شان را ادا نکرده اند، طبعاً ما در صحبت های خود همواره به دعوت ادامه داده ایم؛ اما با در نظر داشت شرایط کنونی و به خصوص مشکلاتی که ما با آن مواجه هستیم در مقابله با آن به یک حرکت قوی علما نیاز است".
این در حالی است که شماری از منتقدان می گویند که برخی حلقات در تلاش اند؛ تا از علما در تنگناهای سیاسی و اجتماعی استفاده ابزاری کرده و با رفع این تنگناها علما همچنان در حاشیه قرار گرفته و به آنان توجهی نمی شود.
به باور این دسته از منتقدان، اساساً کار نهادهایی مانند شورای سرتاسری علمای افغانستان، جز توجیه راهبردهایی که بعضاً از سوی حکومت تعریف می شود نیست و به اینگونه نهادها به صورت مستقیم در تهیه و تدوین این راهبردها نقش و سهمی داده نمی شود.
به عنوان نمونه علما زمانی کاربرد پیدا می کنند که طرح ها و استراتژی های حکومت در زمینه هایی چون مبارزه با مواد مخدر، مبارزه با تروریزم، مبارزه با فساد اداری، مبارزه با خشونت علیه زنان و روند صلح به بن بست و ناکامی مواجه شود و یا روابط افغانستان و امریکا به تیرگی کشیده شود و با اعلام موضع علما،‌ موضع حکومت افغانستان نیاز به تقویت داشته باشد.
این در حالی است که در شرایط عادی اگر قرار بر این باشد که در هر یک از زمینه های یادشده طرح ها و برنامه های حکومت، بدون دخالت و حمایت علما به نتیجه ای برسد، دیگر از علما و نقش و سهم آنان در پیشبرد این اهداف، خبری نیست.
اما به باور این منتقدان و ناظران، اینگونه نگاه و نقشی که به علما داده می شود، بیشتر به معنای استفاده ابزاری از نفوذ اجتماعی و وجهه دینی آنان در راستای پیشبرد اهداف و راهبردهایی است که عما خود در تدوین آنها، هیچ نقشی نداشته اند و این امر، برخلاف شأن و جایگاه علماست.
در نشست امروز نیز به درستی و بارها مورد تاکید قرار گرفت که مردم افغانستان در تنگناها و بن بست ها همواره به علما روی آورده و براساس آرا و رهنمودهای آنان تصمیم گرفته و عمل نموده اند؛ بنابراین، این جایگاه باید از سوی حکومت و حلقات مشخصی مانند شورای عالی صلح، نهادهای مسئول در زمینه مبارزه با فساد اداری، حقوق زن و... نیز مورد توجه قرار گیرد؛ در غیر آن، این تصور قوت خواهد گرفت که این عرصه ها مخصوصاً عرصه مصالحه با شورشیان در خدمت علما نیست؛ بلکه این علما هستند که به خواست و اراده حکومت در خدمت این روند قرار گرفته و از آنها برای اهداف مشخصی استفاده ابزاری می شود.

نظر شما

  • AvaAdvertisement

مطالب مرتبط

آخرین اخبار

  • AvaAdvertisement