کد خبر ۴۲۵۸۸
تاریخ انتشار: سه شنبه ۲۰ ثَور ۱۳۹۰ ۱۴:۰۷

همکاری های سیاسی، لازمه همکاری های اقتصادی است

خارجي ها و موسسات و شرکت هاي خارجي، اغلب دست اندرکار برنامه هاي سودجويانه و پنهانکارانه به منظور تسلط بر منابع معدني و کنترل شاهرگ ها و گلوگاه هاي اقتصادي در کشور اند و هيچ تعهدي در قبال مردم و دولت افغانستان احساس نمي کنند

 چهارمین کنفرانس سازمان ملل متحد برای کشورهای کمتر توسعه یافته با حضور حامد کرزی رئیس جمهوری افغانستان و سران حدود 50 کشور دیگر، امروز در شهر استانبول ترکیه آغاز به کار کرد.
به گزارش دفتر مطبوعاتی ریاست جمهوری، حامدکرزی، طی سخنرانی در این کنفرانس گفت: افغانستان سیاست گسترش همکاری منطقه ای را به عنوان عامل اصلی برای رشد اقتصادی افغانستان برگزیده است.

به گفته کرزی، چهل سال از زمانی می گذرد که سازمان ملل متحد کشورهای کمتر توسعه یافته را معرفی کرده، دراین مدت تعداد این کشورها از 25 به 48 ارتقا نموده ونزدیک به یک میلیارد انسان با فقر، گرسنگی، بیسوادی و امراض در این کشورها زندگی می کنند.
به باور وی، این حقیقت نشان می دهد که اهداف سازمان ملل متحد بر آورده نشده و تعهداتی که برای کمک به این کشورها شده بود، کافی نبوده است.
حامدکرزی اضافه کرد که سه دهه جنگ و مداخله خارجی، مشکلات عمیقی را بر مردم افغانستان تحمیل کرده است و افغانستان را به مجموعه ای از چالش های پیچیده مانند: تروریزم، جرایم سازمان یافته فرامرزی، مشکلات اقتصادی– اجتماعی، تولید و قاچاق مواد مخدر و نهادهای ضعیف روبروکرده است که این مشکلات، روند عادی ساختن زندگی و رشد اقتصادی را با کندی مواجه کرده است.
رییس جمهور، در بخش دیگری از سخنانش، پیشرفت های افغانستان را در زمینه های مختلف تشریح کرده گفت: افغانستان سیاست گسترش همکاری منطقه ای را به عنوان عامل اصلی برای رشد اقتصادی افغانستان برگزیده است. تجارت افغانستان با کشور های همسایه که به بیش از دو اعشاریه پنج میلیارد دالر در سال رسیده است نشان دهنده تعهد قوی افغانستان برای تجارت آزاد در منطقه می باشد وهمین گونه افغانستان به تمام سازمان ها و اجتماعات منطقه ای پیوسته است وخود را برای تحقق پروژه های انرژی در منطقه متعهد می داند. 

این در حالی است که در دنیای کنونی، بسیاری از مقوله ها به ویژه اقتصاد و سیاست با هم گره خورده است و گسست و تفکیک این موضوعات از همدیگر، امری امکان ناپذیر و غیر مقدور است. 

تاکید رییس جمهور بر رویکرد همکاری منطقه ای در حوزه اقتصاد، در حالی عنوان می شود که امروزه افغانستان به رغم حضور سنگین نیروهای خارجی و جامعه جهانی و وعده و وعیدهای گوناگونی که از سوی کشورهای خارجی در خصوص پیشرفت و توسعه اقتصادی افغانستان داده شده در زمره کشورهایی قرار دارد که در کمترین و نازل ترین سطح توسعه و رشد اقتصادی قرار دارد. 

مردم با وجود انتظارات فراوانی که در ابتدای روی کار آمدن اداره جدید در زمینه توسعه و پیشرفت اقتصادی و معیشتی، ایجاد اشتغال و فرصت های شغلی، ریشه کن شدن فساد و اختلاس، نگاه متوازن در عرصه راه اندازی پروژه های بزرگ و زیربنایی اقتصادی در مناطق مختلف کشور، توجه به ظرفیت های داخلی در راستای دست یافتن به خودکفایی صنعتی و... داشتند، با توجه به شرایط حاکم در افغانستان، اندک اندک ناامید می شوند. 

خارجی ها و موسسات و شرکت های خارجی، اغلب دست اندرکار برنامه های سودجویانه و پنهانکارانه به منظور تسلط بر منابع معدنی و کنترل شاهرگ ها و گلوگاه های اقتصادی در کشور اند و هیچ تعهدی در قبال مردم و دولت افغانستان احساس نمی کنند.
دولت و نهادهای مسئول نیز هیچگاه به دنبال وضع و اعمال قوانینی که به راستی بتواند آنها را وادار و ملزم به پاسخگویی و حساب دهی کند نبوده اند.
با این حال، شرایط سیاسی حاکم بر افغانستان نیز به میزان معتنابهی بر بدتر شدن وضعیت اقتصادی کشور موثر بوده است. افغانستان به لحاظ سیاسی وابستگی و تمایل و تعلق خاطر شدیدی نسبت به غرب دارد.
این در حالی است که به لحاظ اقتصادی همواره – همانگونه که در سخنان رییس جمهور نیز آمده- افغانستان، نیازمند همکاری های نزدیک با کشورهای همسایه و منطقه است و این، با توجه به بافتار تفکیک ناپذیر زمینه های مختلف حیات جمعی به ویژه سیاست و اقتصاد در دنیای کنونی، فرادست نخواهد آمد مگر اینکه دولت در تعاملات سیاسی و سیاست های منطقه ای اش با کشورهای منطقه نیز بازنگری کند؛ زیرا کشورهایی که افغانستان به لحاظ اقتصادی نیازمند همکاری با آنهاست، از نظر سیاسی نیز در افغانستان منافعی دارند و عدم تامین منافع آنها در افغانستان، می تواند دست ابزار مناسبی قرار گیرد برای تجدید نظر در زمینه همکاری اقتصادی با افغانستان.
از سوی دیگر، کشورهایی که هم اکنون در افغانستان حضور سنگین دارند به دلیل مقتضیات ناگزیر روابط بین الملل، نمی توانند برای همیشه در این کشور بمانند تا افغانستان دیگر هیچ احساس نیازی به کشورهای منطقه در زمینه حمایت سیاسی، امنیتی و اقتصادی نکند.
منافع افغانستان و کشورهای منطقه، هم دوجانبه و طرفینی است و هم پایدار و همیشگی؛ براین اساس، بی توجهی به جنبه سیاسی همکاری های منطقه ای، مسلما عواقب زیانبار و جبران ناپذیری برای آینده افغانستان در تمامی زمینه ها خواهد داشت.
این چیزی است که تجربه ده سال گذشته نیز به روشنی بر آن مهر تایید می نهد. خارجی ها بدون حمایت و همراهی کشورهای منطقه در هیچ زمینه ای به توفیق دست نخواهند یافت و یکی از اساسی ترین دلایل عدم موفقیت نیروهای خارجی و جامعه جهانی طی ده سال حضور همه جانبه در افغانستان نیز بی توجهی به اقتضاآت ناگزیر همکاری های منطقه ای بوده است و خارجی ها و مقام های غربی، خود نیز بارها بر این حقیقت تاکید کرده اند.

نظر شما

  • AvaAdvertisement

مطالب مرتبط

آخرین اخبار

  • AvaAdvertisement