کد خبر ۲۵۴۲۸۶
تاریخ انتشار: چهارشنبه ۱۷ قَوس ۱۴۰۰ ۱۹:۴۶

پشت دروازه سازمان ملل؛ طالبان و چالش مشروعیت بین‌المللی

خبرگزاری صدای افغان(آوا) - نگاه روز: عدم اعطای کرسی نمایندگی افغانستان به طالبان در سازمان ملل متحد می‌تواند یک نشانه آشکار و یک پیام واضح برای دولتمردان کنونی کابل باشد؛ اینکه جهان تا زمان تحقق پیش شرط ها و برآورده شدن اهداف و درخواست هایش از مواضع کنونی خود عقب‌نشینی نمی‌کند. بنابراین طالبان یا باید هزینه های سنگین مقاومت در برابر مطالبات جامعه بین المللی را بپردازند و یا از سیاست های فعلی خود عقب بنشینند.

مولوی امیرخان متقی؛ سرپرست وزارت خارجه طالبان در دیدار با روزمری دی‌کارلو؛ معاون سیاسی دبیرکل سازمان ملل گفته‌است که عدم واگذاری کرسی این سازمان ملل به دولت اسلامی طالبان نقض حق ملت ‌افغانستان است.

این دیدار امروز (چهارشنبه، ۱۷ قوس) در کابل انجام شده‌است.

عبدالقهار بلخی؛ سخنگوی وزارت خارجه طالبان در رشته توییتی نوشته‌است که خانم دی‌کارلو وعده همکاری با افغانستان را داده‌است.

متقی از کمک‌های سازمان ملل سپاس‌گزاری کرده و درباره همکاری اطمینان داده‌است.

او افزوده‌است که "نسپردن کرسی ملل متحد به حکومت جدید افغانستان، نقض حق ملت ‌افغانستان است که استفاده از آن به عنوان فشار، مشکلات را پیچیده‌تر می‌سازد".

به تازگی مجمع عمومی سازمان ملل با تصویب قطعنامه‌ای از تعویق تصمیم‌گیری در مورد اعطای کرسی افغانستان و میانمار به طالبان و حکومت نظامی میانمار حمایت کرد. طبق این تصمیم، سفرای دولت‌های قبلی این دو کشور کماکان صاحب کرسی نمایندگی‌شان در این سازمان خواهند بود.

تصمیم کمیته اعتبارنامه های سازمان ملل در عدم واگذاری کرسی نمایندگی افغانستان به طالبان و ابقای نماینده منصوب شده از سوی رئیس جمهوری فراری پیشین، رهبران طالبان را در بن بست قرار داده است. آنها پشت دروازه‌های سازمان‌ ملل باقی مانده و علیرغم تلاش های گسترده، کمپاین بزرگ شان برای کسب شناسایی بین المللی با شکست روبه رو شده است.

اگرچه رهبران طالبان همواره تاکید می کنند که سازمان ملل متحد باید کرسی نمایندگی افغانستان را به نماینده واقعی و مشروع مردم واگذار کند؛ اما کارشناسان می گویند تا زمانی که طالبان به مشروعیت لازم در داخل کشور دست نیابند دسترسی به مشروعیت بین المللی آسان نیست.

از جانب دیگر، تامین مشروعیت ملی، مشارکت دادن مردم در نظام و آشتی قدرت با مردم زمینه‌ساز اقتدار ملی می‌شود؛ چیزی که حتی جهان نیز قادر به نادیده گرفتن آن نیست. در مقابل اما برتری نظامی و پیروزی در جنگ، لزوما مشروعیت سیاسی به همراه نمی‌آورد.

طالبان باید از دوره اول حاکمیت خود در افغانستان درس‌های بزرگی گرفته باشند. آنها می‌دانند که مردم افغانستان نسبت به ۲۰ سال گذشته تغییرات گسترده‌ای را تجربه کرده و نسبت به حقوق اساسی خویش آگاه شده اند.

از جانب دیگر مطالبات جامعه بین‌المللی از دولت اسلامی طالبان نیز مشخص است. آنها دولت فراگیر می خواهند؛ دولتی که در قبال تعهدات افغانستان مسئول باشد، حقوق اقلیت ها را تامین کند و به بی عدالتی، سرکوب و ستم پایان دهد و از انحصار قدرت دست بردارد.

اقتدارگرایی، انحصارطلبی و تمامیت خواهی تجارب تلخی هستند که افغانستان را ده ها سال در بحران و جنگ و خونریزی فروبرد. ادامه آن تجارب به نفع هیچکس نیست. طالبان اگر می‌خواهند بر افغانستان حکومت کنند باید حقوق بنیادین همه آحاد مردم افغانستان را به رسمیت بشناسند و آن را در فرایندهای اعمال قدرت خود در نظر بگیرند.

این شرم آور است که در کابل حکومتی مستقر باشد؛ اما در سازمان ملل، نماینده حکومت سرنگون شده افغانستان از مردم نمایندگی کند. این نشان می دهد که فاصله طالبان با مشروعیت ملی و بین المللی بسیار عمیق و گسترده است و کارهای زیادی باید در این زمینه انجام شود.

مساله مهم‌تر که امروزه بر سراسر افغانستان سایه انداخته و جان میلیون‌ها نفر را تهدید می‌کند فروپاشی اقتصادی است. کارشناسان می گویند که این فروپاشی از حالا آغاز شده و ریزش شدید ارزش پول ملی، افزایش نجومی قیمت های مواد اولیه و فقر فراگیر که هر روز حوادث رقت بار و تکان دهنده ای را در سراسر افغانستان می آفریند نشانه های آغازین این فروپاشی است.

عامل بزرگ و اصلی این فروپاشی، عدم تمکین رهبران طالبان به مطالبات ملی و بین المللی می باشد. آنها باید سیاست های خود در حوزه ساختار قدرت، تامین حقوق اقلیت‌ها، تشکیل یک دولت به معنی واقعی کلمه همه شمول و فراگیر و تمکین در برابر قواعد بین المللی را به طور ملموسی تعدیل کنند.

کارشناسان هشدار می‌دهند که شمارش معکوس برای پایان این فرصت حیاتی از هم اکنون آغاز شده است. به باور آنها در صورتی که رهبران طالبان همچنان بر مواضع کلونی خود پایدار بمانند و از آشتی با مردم افغانستان و جامعه جهانی پرهیز کنند بدون شک موج مهیب فاجعه از راه خواهد رسید و در آن صورت، نه طالبان و نه جهان قادر به مهار و مواجهه با آن خواهند بود.

از این منظر، عدم اعطای کرسی نمایندگی افغانستان به طالبان در سازمان ملل متحد می‌تواند یک نشانه آشکار و یک پیام واضح برای دولتمردان کنونی کابل باشد؛ اینکه جهان تا زمان تحقق پیش شرط ها و برآورده شدن اهداف و درخواست هایش از مواضع کنونی خود عقب‌نشینی نمی‌کند. بنابراین طالبان یا باید هزینه های سنگین مقاومت در برابر مطالبات جامعه بین المللی را بپردازند و یا از سیاست های فعلی خود عقب بنشینند.

نکته ناامیدکننده و دردناک این است که مانند همه رویدادهای دیگر، هزینه اصلی این وضعیت جدید را نیز مردم فقیر افغانستان می پردازند؛ میلیون ها نفری که در معرض فاجعه قریب الوقوع انسانی قرار دارند و از هم اکنون با آغاز فروپاشی اقتصادی، مرگ تدریجی و رقت بار آنها هم آغاز شده است.

بر این اساس، رهبران طالبان باید میان دستیابی به منافع انحصارگرایانه خود در حوزه ساختار سختگیرانه قدرت مبتنی بر قومیت و ایدئولوژی، و حیات جمعی مردم افغانستان یکی را برگزینند. زمان انتخاب میان این دو گزینه بی پایان نیست. شمارش معکوس برای پایان امکان انتخاب آغاز شده‌است.


-ملل


برچسب‌ها

نظر شما

  • AvaAdvertisement

مطالب مرتبط

آخرین اخبار

  • AvaAdvertisement