کد خبر ۲۵۱۵۸۶
تاریخ انتشار: چهارشنبه ۵ عَقرَب ۱۴۰۰ ۲۱:۱۳

نشست تهران؛ غلبه دیپلماسی بر قدرت نظامی

خبرگزاری صدای افغان(آوا) - نگاه روز: نشست تهران و پیام هماهنگ و قدرتمند آن از تظر کارشناسان مسایل سیاسی، یکبار دیگر نشان داد که اشغال نظامی کشورها حتی اگر از سوی مقتدرترین ابرقدرت ‌ها نیز صورت بگیرد محکوم به شکست است و هرگز به نتیجه نمی رسد و در نهایت همه طرف ها مجبور اند به دیپلماسی به مثابه رهیافتی معقول و مؤثر بازگردند و از تلاش‌ های مذبوحانه برای تحمیل سلطه یکجانبه و سیطره غیرقانونی خود بر سرنوشت ملت‌های دیگر دست بردارتد. این پیام تنها معطوف به اشغال ۲۰ ساله افغانستان از سوی امریکا و هم‌پیمانان آن کشور در ناتو نیست؛ بلکه به وضعیت حال حاضر و آینده افغانستان نیز توجه دارد.

دومین نشست وزرای امور خارجه کشورهای همسایه افغانستان به اضافه روسیه در تهران برگزار شد؛ نشستی که در آن وزرای امور خارجه ایران، پاکستان، ازبکستان، ترکمنستان، تاجیکستان، چین و روسیه سخنرانی کردند و دبیرکل سازمان ملل متحد نیز یک پیام تصویری فرستاد.

محورهای اصلی نشست تهران را لزوم تشکیل هرچه سریع‌تر دولت فراگیر، مبارزه با فقر و بیکاری و بحران اقتصادی که افغانستان را در آستانه وقوع یک فاجعه انسانی بزرگ قرار داده، همکاری منطقه ای برای استقرار ثبات، مبارزه با تروریزم و تأمین حقوق همه اقوام و اقشار کشور در ساختار قدرت تشکیل می داد.

افزون بر این، بسیاری از سخنرانان نشست تهران، بحران کنونی و فجایع جاری در افغانستان را به ۲۰ سال اشغال نظامی کشور توسط امریکا و هم پیمانانش نسبت دادند و تاکید کردند که اکنون زمان کمک به افغانستان برای نجات از تبعات و پیامدهای اشغالگری قدرت‌ های زورگوی بیگانه است و مردم باید بر سرنوشت خویش مسلط شوند، فقر و بیکاری و مهاجرت های سیل آسا متوقف شود، امنیت و معیشت ملت افغانستان از طریق تشکیل دولت فراگیر با حضور و مشارکت معنی‌دار و واقعی همه اقوام و اقشار کشور تامین گردد.

این نشست و پیام هماهنگ و قدرتمند آن از تظر کارشناسان مسایل سیاسی، یکبار دیگر نشان داد که اشغال نظامی کشورها حتی اگر از سوی مقتدرترین ابرقدرت ‌ها نیز صورت بگیرد محکوم به شکست است و هرگز به نتیجه نمی رسد و در نهایت همه طرف ها مجبور اند به دیپلماسی به مثابه رهیافتی معقول و مؤثر بازگردند و  از تلاش‌ های مذبوحانه برای تحمیل سلطه یکجانبه و سیطره غیرقانونی خود بر سرنوشت ملت‌های دیگر دست بردارتد.

این پیام تنها معطوف به اشغال ۲۰ ساله افغانستان از سوی امریکا و هم‌پیمانان آن کشور در ناتو نیست؛ بلکه به وضعیت حال حاضر و آینده افغانستان نیز توجه دارد و تاکید می ‌کند که هیچ کشوری نمی‌ تواند به طور یکجانبه بر سرنوشت افغانستان و هر کشور دیگری مسلط شود و منافع غیرمشروع خود را از طریق مجازات دسته جمعی ملت ‌ها و به گروگان گرفتن سرنوشت آنان به دست آورد.

بنابراین برای موفقیت در افغانستان اول اینکه ابتدا باید یک اجماع  فراگیر داخلی به وجود بیاید، یک دولت ملی به معنای واقعی کلمه شکل بگیرد و مبانی مشروعیت قدرت بر اساس اراده و انتخاب آزاد مردم تشکیل شود و در گام بعدی، کشورهای همسایه و منطقه وظیفه دارند که در چارچوب شبکه ای از همکاری های صادقانه از روندی مشروع، قانون‌مند، عادلانه و مؤثر برای نجات افغانستان از بحران های دیرپای چندین دهه اخیر وارد عمل شوند و با اتخاذ تصمیم های سازنده، هم افزایی توانمندی ها و ظرفیت ها و مهمتر از همه، خودداری از تلاش و تقلای بیهوده برای تسلط بر سرنوشت مستقیم و غیرمستقیم کشور، زمینه‌ساز ثبات و صلح دایمی شوند و به این ترتیب، ثبات و صلح فراگیر در سراسر منطقه را تضمین کنند و از این رهگذر، ظرفیت ها و پتانسیل های نهفته رشد و توسعه اقتصادی در سایه همکاری های سیاسی منطقه ای را شکوفا سازند.

نشست تهران در عین حال نشان داد که هیچ کشوری نمی‌ تواند به تنهایی اراده خود را بر افغانستان تحمیل کند و هرگونه تغییر و تحول در افغانستان باید از رهگذر اراده جمعی و تأمین منافع مشروع همه کشورهای همسایه و منطقه به دست آید.

بنابراین، پیام قدرتمند و صریح نشست تهران، همگرایی منطقه‌ ای برای حل بحران افغانستان و قطع دخالت قدرت های بیگانه بود؛ غلبه دیپلماسی بر قدرت نظامی؛ چیزی که نه تنها تجربه ناکام تلاش برای سیطره بر افغانستان از راه قدرت نظامی را که باربار در تاریخ معاصر، تجربه شده، بازگو می کند؛ بلکه در عین حال، به حاکمان امروز کشور و حامیان آنها در منطقه و جهان نیز یادآور می شود که برای موفقیت، نیازمند مشروعیت حاصل از دیپلماسی هستند و نمی توانند تنها با تکیه بر زور، حاکمیت خود را استحکام بخشند و به نتیجه برسند؛ زیرا هرگونه تلاش یکجانبه در این زمینه بدون اعتنا به نیروی تعیین کننده و اثرگذار حقوق مسلم اقوام و اقشار داخلی و منافع مشروع کشورهای همسایه و منطقه، محکوم به شکست است و به همان سرانجامی منتهی می شود که در آخرین مورد، بزرگترین ابرقدرت حال حاضر جهان را زمینگیر و مجبور به فرار کرد.




برچسب‌ها

نظر شما

  • AvaAdvertisement

مطالب مرتبط

آخرین اخبار

  • AvaAdvertisement