کد خبر ۲۵۱۲۷۰
تاریخ انتشار: شنبه ۱ عَقرَب ۱۴۰۰ ۰۹:۰۱

سه پناهجوی زن افغانستان در کمپی در امریکا برای دانش آموزان مکتب، ایجاد کردند

سه پناهجوی زن افغانستانی که به کمپی در امریکا منتقل شدند، برای کودکان یک مکتب ایجاد کردند تا زمینه تعلیم برای صدها دانش آموز را با کمترین امکانات فراهم کنند.

خبرگزاری صدای افغان(آوا): بتول بهنام و نیلاب ابراهیمی دو فارغ التحصیل دانشگاه آسیایی برای زنان و سپهره اعظمی دانشجوی برحال، چند روز بعد از رسیدن به یک کمپ در امریکا با کمک هم دانشگاهی های خود یک مکتب در این کمپ تاسیس کردند تا شاگردان را آموزش دهند.

این سه نفر به همراه حدود ۱۴۵ نفر دیگر از هم‌دانشگاهی‌هایشان بعد از سقوط دولت افغانستان از کشور خارج شده و حالا در اردوگاه «فورت مک‌کوی» منتظر گرفتن مجوزهای لازم برای اقامت در امریکا هستند. حدود ۱۳ هزار نفر از پناهجویان دیگر افغانستانی هم در این اردوگاه حضور دارند.

سپهره گفته که «بیشتر کسانی که در چهار طرف کمپ می‌دیدیم، تحصیل کرده نبودند». او و هم‌کلاسی‌هایش به زبان انگلیسی تحصیل کرده بودند و می‌توانستند راحت با مسئولان اردوگاه گپ زده و مشکلاتشان را بازگو کنند. اما آنها متوجه چیز دیگری هم درباره بیشتر پناهجوها می‌شوند: «طفل‌هایشان شب و روز حتی تا دوازده و یک شب، سر سرک‌ها در چهارطرف بازی می‌کردند.» کار دیگری نداشتند. «می‌دانستیم که باید یک کاری برایشان انجام شود.»

بتول یکی از دیگر از این بنیانگذاران این مکتب می‌گوید که او و هم‌صنفانش فرصت و امکان تحصیل در دانشگاه خوبی را داشته‌اند و به نظرشان رسیده بود که باید به طریقی دین خود را به جامعه ادا کنند. دانشگاه آسیایی برای زنان در بنگلادش با سرمایه افراد و موسسات خیریه، از جمله بنیاد بیل و ملیندا گیتس تاسیس شده است. این دانشگاه به زنانی بورسیه می‌دهد که از مردمان محروم کشورهای منطقه هستند. در یکی دو سال اخیر که ویروس کرونا، جهان را به تعطیلی کشانده بود، دانشجویان افغان این دانشگاه هم به افغانستان برگشته بودند و به صورت آنلاین در کلاس‌ها شرکت می‌کردند.

به گزارش بی بی سی؛ بتول از میدان وردک است. نیلاب از غزنی و سپهره از بدخشان. سپهره به یاد می‌آورد که در دوران تحصیل در افغانستان، بعضی از کتاب‌های درسی به تعداد کافی به ولسوالی «جرم» نمی‌رسید. معلم یک نسخه کتاب را در اختیار داشت و نسخه‌ دیگر کتاب بین دانش‌آموزان خوب کلاس دست به دست می‌شد تا هرکدام برای خود از روی آن بنویسند: «من شخصا خودم، تا ناوقت شب می‌نشستم و از روی کتاب نُت می‌گرفتم.» این نسخه‌های دست‌نویس مشکلات خاص خود را داشتند. مثلا اینکه شکل‌ها و تصاویر را نمی‌شود به راحتی رونوشت کرد. تصاویر و شکل‌ها در درسی مانند فیزیک اهمیت بسیاری در یادگیری مفاهیم دارند.

تجربه‌های تحصیل در ولایت بدخشانِ افغانستان حالا در کمپی در ایالت ویسکانسینِ امریکا به یاری سپهره و دوستانش آمد. در شروع کار «فقط یک تخته سفید داشتیم و مارکر هم نداشتیم.» خوابگاه به خوابگاه رفتند و با والدین صحبت کردند تا اجازه بدهند فرزندانشان برای تحصیل به مکتب آنها بروند. پناهجویانی که در اردوگاه‌ها هستند نمی‌دانند چه مدت زمان لازم است تا کارهای اقامتی‌شان درست شود. برای همین بسیاری از پدر و مادرها از ایده راه‌اندازی این مدرسه استقبال کردند: «کسانی که حتی باسواد نبودند بسیار علاقه‌مند بودند که طفلشان چیزی یاد بگیرد.»

بیش از صد کودک در روز اول به مکتب اردوگاه می‌روند. بعضی از آنها با والدینشان. «حالا ما حدود سیصد و پنجاه طفل را درس می‌دهیم و حدود هشتاد معلم داریم.» نیلاب می‌گوید که همه معلم‌ها رضاکار (داوطلب) هستند و همگی از دانشجویان دانشگاه آسیایی.

«در پهلوی طفل‌ها مادرانشان هم علاقه‌مند شدند که بیایند زبان انگلیسی یاد بگیرند.» نیلاب و دوستانش برای حدود هشتاد زن کلاس زبان‌آموزی تشکیل داده‌اند. اما کار به همین‌جا ختم نمی‌شود. گروهی از مردان هم خواهان یادگیری زبان انگلیسی شدند. حالا کلاس‌ها از هشت صبح تا چهار و نیم بعد از ظهر برای خانم‌ها، آقایان و اطفال برگذار می‌شود.

نیلاب و دوستانش مثل بسیاری از افغان‌هایی که بعد از قدرت گرفتن طالبان مجبور به ترک وطن شدند، وسایل زیادی با خود به مهاجرت نبرده‌اند. لپ‌تاپ‌ها و کتاب‌هایشان در خانه جا مانده است: «تنها چیزی که داریم همین موبایل ماست که از آن برای تحقیق مربوط به مکتبمان هم استفاده می‌کنیم.» مثلا روش تدریس یا محتوای مواد آموزشی را از درون گوشی‌هایشان جست‌وجو می‌کنند.

وزارت خارجه آمریکا و چند خیریه حالا مدتی است که به مکتب این سه دوست کمک می‌کند. آنها حالا کتابچه، لوازم نوشتن و کتاب دارند. کتاب قصه هم برای کودکان آورده‌اند. فرماندگان اردوگاه هم چندتایی از اتاق‌های درس در پایگاه نظامی را در اختیار آنها قرار داده‌اند.

کلاس‌هایی که این سه دوست در اردوگاه فورت‌مک‌کوی تشکیل داده‌اند همچنین کمک کرده که بسیاری از اطفال بتوانند با مسئله مهاجرت مواجه شوند. آنها فرصتی برای کودکان فراهم کرده‌اند که بتوانند احساسات خود را بروز داده و بگویند که چه فکر می‌کنند.

نیلاب، بتول، سپهره و بقیه هم‌دانشگاهی‌هایشان که به آمریکا پناهنده شده‌اند، قرار است برای ادامه تحصیل به دانشگاه‌های این کشور بروند. قرار است آنها در دانشگاه‌های شرق و غرب آمریکا پراکنده شوند. بعد از رفتن آنها تکلیف کودکانی که به این مکاتب می‌رفتند چه می‌شود؟

برچسب‌ها

نظر شما

  • AvaAdvertisement

مطالب مرتبط

آخرین اخبار

  • AvaAdvertisement