کد خبر ۲۴۰۲۶۴
تاریخ انتشار: چهارشنبه ۷ مِیزان ۱۴۰۰ ۱۰:۳۵

کم رونق بودن صادرات افغانستان به پاکستان؛ اسلام‌آباد به دنبال چیست؟

با اینکه تعاملات تجاری و اقتصادی افغانستان با پاکستان سابقه تاریخی دارد، اما در زمان حکومت‌های حامد کرزی و اشرف غنی به دلیل تنش‌های سیاسی، هر از گاهی مشکلاتی میان دو کشور خلق می‌شد و بعضی اوقات نیز صادرات کالاهای افغانستان کاملاً متوقف می‌گردید؛ این در حالی است که به باور بسیاری از آگاهان استفاده از خاک افغانستان برای پاکستان حیاتی است.

خبرگزاری صدای افغان (آوا) ـ کابل: در گذشته مشکلات ترانزیتی و تجارت افغانستان عمدتاً به تنش‌های میان هند و پاکستان و چگونگی تعاملات مقام‌های کشورمان با همسایگان گره خورده بود. با آمدن طالبان این مشکل تا اندازه‌ای برطرف شد، اما محدودیت‌ها از سوی این کشور همچنان پابرجا است.

با اینکه به نظر می‌رسد، بوجود آمدن حکومت طالبانی از آرزوی‌های دیرینه پاکستان بود و می‌بایست روابط میان دو کشور بهبود پیدا کند، اما مشکلات به‌ویژه در بخش تجارت و ترانزیت همچنان سرجای خود باقی است. براساس گزارش‌ها روزانه 120 لاری از پاکستان وارد افغانستان می‌شود این در حالی است که در مقابل روزانه تنها 20 لاری از افغانستان وارد خاک این کشور می‌شود.

آگاهان اما هنوز هم زد و بندهای سیاسی را عامل اصلی این نابرابری دانسته و تاکید می‌کنند؛ با اینکه پاکستان بزرگترین بازار برای کالاهای افغانستان بود، اما متاسفانه هیچ‌گاه مسائل اقتصادی از سیاسی جدا نشد و به مرور زمان روی بارور شدن تجارت دو کشور سایه افکند.

عبدالشکور سالنگی، آگاه سیاسی در مصاحبه با آوا می‌گوید که اگر حکومت پاکستان در گذشته به دلیل تنش‌های سیاسی، محدویت‌هایی را بر صادرات افغانستان وضع می‌کرد و گاهی هم آنها را متوقف می‌کرد، تا اندازه‌ای معنا داشت؛ اما با روی کار آمدن طالبان، وضع محدویت‌های جدید، سوال برانگیز است.

به باور سالنگی، چند دلیل را برای فشارهای کنونی پاکستان بالای افغانستان می‌توان تصور کرد؛ اول اینکه این کشور نمی‌خواهد بازارش زیاد افغان‌زده شود و احتمال دوم اینکه می‌خواهد فشار بیشتری وارد کند تا ناگزیری‌های اقتصادی، افغانستان را بیشتر وابسته به کالاهای پاکستانی کند و مانند سابق اغلب نیازمندی‌ها از طریق پاکستان تامین شود نه از راه‌های بدیل.

از سوی هم سالنگی، تصور می‌کند که ادامه فشار پاکستان بر صادرات افغانستان می‌تواند جنبه سیاسی داشته باشد و می‌خواهد از این طریق قراردادهای جدیدی با طالبان منعقد کند تا در آینده بتواند از خاک افغانستان زمینه صادرات خود را به کشورهای آسیای میانه فراهم کند.

سالنگی، به این عقیده است که افغانستان دیگر افغانستان گذشته نیست که تنها منحصر به بنادر پاکستان باشد؛ افزون بر آن، پاکستان خود در تنگنای اقتصادی قرار دارد و حتی آرد و برخی از مواد خوراکی را از قزاقستان وارد می‌کند.

پاکستان که نمی‌تواند در بسیاری از عرصه‌ها خودکفا باشد و حتی نیازمندی‌های داخلی خود را برطرف کند، تلاش خواهد کرد تا از طریق کشورمان راهی به آسیای مرکزی باز کند.

در عین حال به گفته سالنگی، پاکستان تلاش خواهد کرد تا واردات از چین و اروپا به افغانستان همچنان از طریق این کشور صورت بگیرد؛ هرچند که هند تلاش کرد تا چابهار را بدیلی برای بندر کراچی قرار دهد، اما نتیجه مطلوب نداد و همچنان گوادر و کراچی حرف اول را در ترانزیت می‌زنند. با این وصف وابستگی افغانستان به پاکستان از نگاه اقتصادی، گویا این ماجرا تمام شدنی نیست.

به گفته او؛ اگر حکومت گذشته به دلیل تنش‌های سیاسی راه‌های بدیل را هم جست‌وجو می‌کرد، در حقیقت برای افغانستان زیان‌بار بود؛ زیرا بنادر پاکستان کوتاه‌ترین و کم‌هزینه‌ترین مسیر برای واردات و صادرات افغانستان است.

وی با بیان اینکه هدف پاکستان از توقف کالاهای افغانستان برای منافع خود است نه فشار اقتصادی بالای افغانستان، می‌افزاید: در آینده افغانستان و پاکستان دو کشوری خواهند بود که در یک مسیر قرار می‌گیرند، زیرا نیازمندی هر دو طرف به این راه بستگی دارد.

خواستیم در این خصوص دیدگاه مسئولین اتاق‌های تجارت و صنایع را داشته باشیم، اما با وجود تماس‌های مکرر، موفق به این امر نشدیم.

برچسب‌ها

نظر شما

  • AvaAdvertisement

مطالب مرتبط

آخرین اخبار

  • AvaAdvertisement