کد خبر ۲۳۹۵۱۲
تاریخ انتشار: شنبه ۲۰ سُنبُله ۱۴۰۰ ۲۰:۰۳

از ۱۱ سپتامبر تا ۱۱ سپتامبر؛ امریکا کجاست؟

خبرگزاری صدای افغان(آوا) - نگاه روز: امریکا دیگر یک شریک قابل اعتماد برای متحدان سنتی خویش نیست. قدرت های بزرگ مانند روسیه و چین رسماً سلطه و اقتدار و هژمونی یکجانبه امریکا در جهانی تک‌قطبی را به چالش می کشند. نیروهایی که روز دشمن امریکا به حساب می‌آمدند اکنون سنگرها و پایگاه های خالی سربازان فراری امریکایی را به تصرف خود درآورده و پرچم پیروزی و افتخار برافراشته اند.

امروز دقیقا ۲۰ سال از حملات مرگبار منسوب به شبکه القاعده بر مرکز تجارت جهانی و پنتاگون مقر وزارت دفاع امریکا در ۱۱ سپتامبر سال ۲۰۰۱ میلادی می گذرد؛ رویدادی که از دید بسیاری از ناظران و کارشناسان مسایل بین المللی تاریخ جدیدی را برای دوران معاصر رقم زد و خود به مبدا تاریخ تبدیل شد.

به دنبال آن رویداد، امریکا تصمیم گرفت کشوری دیگر را هزاران کیلومتر دورتر از خاک خودش اشغال کند.

افغانستان در آن زمان تحت سلطه طالبان قرار داشت و طالبان یک مهمان عزیز هم داشتند: اسامه بن لادن؛ بنیانگذار شبکه القاعده.

امریکا مدعی شد که حمله بر مرکز تجارت جهانی و ساختمان پنتاگون، کار شبکه القاعده بوده است؛ این در حالی است که این شبکه و رهبر آن که اکنون دیگر مرده است، هرگز مسئولیت آن رویداد را رسما بر عهده نگرفتند.

از جانب دیگر ۱۵ نفر از ۱۹ عامل حملات ۱۱ سپتامبر تبعه عربستان سعودی بودند؛ کشوری که هرگز مسئول شناخته نشد و دولت امریکا حتی مانع از انتشار یافته های سازمان‌های جاسوسی کشور خودش درباره نقش عربستان در حملات ۱۱ سپتامبر گردید.

با این حساب، دولت قبلی طالبان و مردم افغانستان به مثابه قربانی بعدی یالات متحده تعیین شدند.

امریکا و متحدانش با تمام قوا بر افغانستان حمله نظامی کردند و به سرعت دولت پیشین طالبان را از قدرت به زیر کشیدند، شبکه القاعده هم ظاهراً به نظر رسید که فروپاشیده و نابود شده است.

بسیاری از کسانی که همچنان از حمله امریکا به افغانستان دفاع می‌کنند و آن را موجه و معقول جلوه می‌دهند مدعی اند که در طول ۲۰ سال گذشته هیچ حمله بزرگی از سوی القاعده علیه غرب و امریکا سازماندهی و اجرا نشده است.

برای آنها این دستاورد به تنهایی کافی است که امریکا ادعا کند که ماموریت اش در افغانستان موفقیت آمیز بوده است.

برای میلیون ها نفر از مردم افغانستان و جامعه جهانی و خود ایالات متحده اما این توجیه به اندازه کافی درست نیست؛ زیرا آنها تصور می کنند که امریکا در افغانستان شکست خورده و تبعات و پیامدهای این شکست از جمله متوجه مردم افغانستان شده است؛ مردمی که هم قربانی اشغال خارجی شدند و هم اکنون درگیر بحران‌های فاجعه باری مانند فقر و گرسنگی و ناامیدی و جنگ و بدتر از آن آینده ای مبهم و ترسناک اند.

بر بنیاد آمار و گزارش ها اشغال نظامی افغانستان توسط امریکا و متحدانش موجب مرگ صدها هزار نفر، آوارگی میلیون ها تن دیگر و در عین حال گسترش ناامنی و افراط گرایی در ابعاد منطقه‌ای شد.

برای ایالات متحده اما این موارد هرگز اهمیتی نداشت؛ زیرا آن ها همان‌گونه که رهبران شان بارها ادعا کرده اند تنها مسئول حمایت از امنیت مردم خویش بودند و به این ترتیب اینکه در ۲۰ سال گذشته هیچ حمله ای در ابعاد و وسعت حملات ۱۱ سپتامبر در سرزمین های غربی صورت نگرفته برای شان کافی است.

پرسش مهم تر اما این است که امریکا اکنون کجاست؟

امریکا دوباره به خانه بازگشته است؛ این شاید آرزوی بسیاری از نظامیان امریکایی مستقر در افغانستان و حتی کهنه سربازانی بوده باشد که جهنم جنگ را در این کشور تجربه کردند؛ اما بی تردید آرزوی کسانی که روزگاری به قدرت بلامنازع ایالات متحده به افتخار می‌کردند و مدعی بودند که هیچ رقیبی در جهان با قدرت نظامی و قابلیت رهبری کننده ایالات‌متحده، هم‌سری و هماوردی نمی‌کند هرگز این نبود.

آنها انتظار داشتند که ایالات متحده افغانستان را به مثابه یکی از مهمترین و راهبردی ترین پایگاه های خود در قلب آسیا حفظ کند.

آنها از اینکه اکنون به قول جان بولتون؛ سیاستمدار به شدت ملی گرای امریکایی، روسیه، چین و ایران به شیوه عقب‌نشینی ایالات متحده از افغانستان می خندند و در صدد اند تا جای خالی امریکا را در افغانستان پر کنند عمیقاً اندوهگین و نگران اند.

آنها از منتقدان جدی سیاست پایان دادن به جنگ های بی پایان اند؛ زیرا تصور می‌کنند که این نشانگان شکست قطعی امریکا در ابعاد جهانی است و می تواند به امپراتوری ایالات متحده در جهان پایان دهد.

به نظر می رسد که حق با آنهاست؛ زیرا نشانه های واقعی چنین فروپاشی و شکستی از هم اکنون آشکار شده است. امریکا دیگر یک شریک قابل اعتماد برای متحدان سنتی خویش نیست. قدرت های بزرگ مانند روسیه و چین رسماً سلطه و اقتدار و هژمونی یکجانبه امریکا در جهانی تک‌قطبی را به چالش می کشند. نیروهایی که روز دشمن امریکا به حساب می‌آمدند اکنون سنگرها و پایگاه های خالی سربازان فراری امریکایی را به تصرف خود درآورده و پرچم پیروزی و افتخار برافراشته اند.

شیوه فرار امریکا از افغانستان برای هیچیک از مردمی که به امریکا به عنوان قدرت بی قید و شرط جهان افتخار می کردند قابل قبول نبود. امریکا شبانه از افغانستان فرار کرد؛ در حالی که هنوز صدها نفر از اتباع کشورش منتظر خروج بودند.

افزون بر این، مردم افغانستان که امریکا آمده بود به آنها آزادی و امنیت و رفاه ببخشد، حالا به ایالات متحده به عنوان یک قدرت شکست خورده، غیرمسئول، اشغالگر و خائن نگاه می کنند که میراثی جز جنگ و ویرانی و رنج و فقر و آوارگی های گسترده و بی ثباتی سیاسی و امنیتی و فروپاشی نظم و امنیت از خود بر جای نگذاشت.

به این ترتیب حملات ۱۱ سپتامبر که امریکا آن را به منظور گسترش دامنه هژمونی و سلطه خود در ابعاد جهانی سازماندهی کرده بود به تاریخی برای شکست مفتضحانه ایالات متحده تبدیل شد و با توجه به کارنامه ۲۰ ساله امریکا از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۱ میلادی این بازه زمانی هرگز نمی تواند یادآور قدرت بی رقیب و شکست ناپذیر ایالات متحده در برابر دشمنان پیشین و جدید آن کشور باشد.

۱۱ سپتامبر سال ۲۰۲۱ میلادی در شرایطی فرارسید که طالبان بار دیگر در افغانستان به قدرت رسیده اند و نظامیان امریکایی دوباره به خانه بازگشته اند؛ در حالی که درجه داران نظامی امریکا همچنان کابوس احیای دوباره القاعده و تکرار حملات ۱۱ سپتامبر را می‌بینند.






برچسب‌ها

نظر شما

  • AvaAdvertisement

مطالب مرتبط

آخرین اخبار

  • AvaAdvertisement