کد خبر ۲۳۷۴۴۳
تاریخ انتشار: سه شنبه ۲۹ سَرَطان ۱۴۰۰ ۱۹:۲۱

شکست صلح، تشدید جنگ، دورنمای تیره آتش‌بس

خبرگزاری صدای افغان(آوا) - نگاه روز: مسئولیت این ناامنی ها و بحران ها متوجه چه کسی است. به نظر می‌رسد که اعلامیه مشترک اخیر نمایندگی های دیپلماتیک قدرت‌های غربی در کابل، تلاشی مذبوحانه برای توجیه یا فرافکنی درباره این موضوع بوده است؛ زیرا قدرت های غربی در شرایطی طالبان را محکوم می کنند، اعمال و رفتارهای آن گروه را مورد سرزنش قرار می دهند و درباره از دست رفتن دستاوردهای ۲۰ ساله مردم افغانستان هشدار می دهند که امریکا به عنوان فرمانده و سرشاخه این کشورها پیش از این با طالبان تبانی کرده، به آن گروه مشروعیت و قدرت بخشیده و خشونت‌ها، ارتباط آن گروه با تروریسم و گردن‌کشی آن از صلح را عملاً نادیده گرفته است.

نمایندگی‌های دیپلماتیک کشورهای خارجی مقیم کابل، از طالبان خواستند که در روزهای عیدقربان، باید برای همیشه اسلحه خود را زمین بگذارند و تعهد خود را نسبت به روند صلح به جهانیان نشان دهند.

نمایندگی‌های دیپلماتیک کشورهای استرالیا، کانادا، جمهوری چک، دانمارک، نمایندگان اتحادیۀ اروپا، فنلند، فرانسه، آلمان، ایتالیا، جاپان، کوریای جنوبی، هالند، دفتر نماینده ارشد غیر نظامی ناتو، اسپانیا، سویدن، بریتانیا و امریکا در یک اعلامیه خواستار پایان هرچه زودتر حملات نظامی طالبان شدند.

در اعلامیه آمده که عملیات نظامی طالبان، تلاش برای دستیابی به یک راه حل سیاسی از طریق مذاکره را ناکام و مردم غیر نظامی را متضرر و آواره می‌کند.

این نهادها، ادامه قتل‌های هدفمند را که در سراسر افغانستان ادامه دارد، تخریب زیرساخت‌های حیاتی، تهدیدها، اعلامیه‌ها و اقدامات دیگر علیه دستاوردهای افغانستان در طی ۲۰ سال گذشته را محکوم کرده و گفته که از آنچه در طول این ۲۰ سال به دست آمده شدیدا حمایت می‌کنند.

اعلامیه تازه نمایندگان دیپلماتیک کشورهای غربی در شرایطی صادر می‌شود که بحران افغانستان وارد مرحله پیچیده ای شده است؛ در حالی که انتظار می رفت نشست اخیر دولت و طالبان در دوحه به نتایج ملموسی منجر شود، این نشست نیز بدون دستیابی به توافقی عملی تنها با تاکید بر اینکه مذاکرات باید در آینده ادامه پیدا کند پایان یافت و به این ترتیب امیدهایی که پیرامون این نشست شکل گرفته بود نقش بر آب شد.

از سوی دیگر، گسترش سریع و لجام‌گسیخته ناامنی ها در سراسر افغانستان به ویژه ولایات امن و سقوط ولسوالی هایی که پیش از این طالبان در آن‌ها هیچ‌گونه حضور و نفوذی نداشتند نگرانی های جدید و جدی را درباره چشم‌انداز امنیتی کشور به وجود آورده است.

یکی از مسائلی که در این میان وجود دارد این است که مسئولیت این ناامنی ها و بحران ها متوجه چه کسی است. به نظر می‌رسد که اعلامیه مشترک اخیر نمایندگی های دیپلماتیک قدرت‌های غربی در کابل، تلاشی مذبوحانه برای توجیه یا فرافکنی درباره این موضوع بوده است؛ زیرا قدرت های غربی در شرایطی طالبان را محکوم می کنند، اعمال و رفتارهای آن گروه را مورد سرزنش قرار می دهند و درباره از دست رفتن دستاوردهای ۲۰ ساله مردم افغانستان هشدار می دهند که امریکا به عنوان فرمانده و سرشاخه این کشورها پیش از این با طالبان تبانی کرده، به آن گروه مشروعیت و قدرت بخشیده و خشونت‌ها، ارتباط آن گروه با تروریسم و گردن‌کشی آن از صلح را عملاً نادیده گرفته است.

با توجه به این واقعیت ها، صدور اعلامیه های محکومیت به هر میزانی که شدیداللحن و جدی هم باشد تغییری در رفتار طالبان ایجاد نخواهد کرد؛ زیرا آنها بر بنیاد توافقی رفتار می‌کنند که پیش از این با امریکا امضا کرده اند.

در این میان مذاکرات اخیر دولت و طالبان در دوحه قطر نیز شکست خورد؛ این در شرایطی بود که این مذاکرات امیدهای فراوانی را ایجاد کرده بود. این شکست هم ناشی از بدعهدی و تبانی پنهانی قدرت‌های غربی به ویژه امریکا با طالبان بود؛ زیرا آن گروه دیگر خود را مجبور نمی داند که وارد گفتگوهای جدی برای رسیدن به یک توافق سیاسی جامع و عملیاتی شود.  

از سوی دیگر، صداقت و جدیت نمایندگی های سیاسی قدرت های غربی در افغانستان نیز در هاله ای از ابهام قرار دارد؛ زیرا آنها اگر صادق اند به جای آنکه بیانیه‌ شدیداللحن محکومیت صادر کنند باید از نیروهای امنیتی و دولت افغانستان حمایت های مالی و نظامی به عمل آورند تا معادلات جنگ به نفع دولت تغییر کند و طالبان با احساس فشار تن به مذاکره دهند.

با توجه به این مسائل به نظر می رسد که همه طرف ها به گونه ای مشغول بازی هستند تا سرنوشت این وضعیت مشخص شود. آنها با کلمات، بیانیه‌ها، نشست‌ها و قطعنامه های غیر الزام آور بازی می کنند. هیچکس در این میان جدی نیست؛ زیرا نمی‌دانند که آینده چه خواهد شد، طالبان تا کجا پیش خواهند رفت و دولت افغانستان تا چه زمانی توان مقاومت در برابر سریال سقوط هایی را خواهد داشت که سراسر کشور را درنوردیده است.

وضعیت به اندازه ای بحرانی است که حتی طالبان این بار به مناسبت ایام عید هم اعلام آتش‌بس نکرده‌اند؛ این در شرایطی است که انتظار می رفت نشست دوحه دست‌کم به توافقی برای برقراری آتش بس در میان مدت منجر شود.

اشرف غنی؛ رئیس جمهوری نیز در سخنرانی خود به مناسبت عید قربان اعلام کرد که طالبان اراده ای برای صلح ندارند و دولت مجبور است دست به اتخاذ تصمیم های اساسی بزند.

این فراز از سخنان رییس جمهوری هشدارآمیز بود؛ اینکه صلح به آستانه شکست نزدیک می‌شود و این جنگ است که بر اوضاع غالب خواهد شد.

از جانب دیگر، تنش های دیپلماتیک و موضع گیری های تند و تیز سیاسی که اخیراً میان کابل و اسلام‌آباد گسترش پیدا کرده نیز وضعیت را پیچیده تر خواهد کرد؛ زیرا کابل و اسلام‌آباد دو سوی معادلات جنگ و صلح افغانستان هستند و هر تصمیمی که در این زمینه باید اتخاذ شود از این دو پایتخت خواهد گذشت.

با توجه به این واقعیت ها همانگونه که محمد محقق؛ مشاور امنیتی و سیاسی رئیس جمهوری نیز پیش از این گفته بود پس از عید قربان باید معادلات تغییر کند، سرنوشت جنگ و صلح رقم بخورد و چشم اندازه سیاسی و امنیتی افغانستان با توجه به خروج کامل نیروهای خارجی مشخص شود.

#روند_صلح
#امریکا_طالبان
#شکست_امریکا
#مذاکرات_دوحه
#جنگ_افغانستان

نظر شما

  • AvaAdvertisement

مطالب مرتبط

آخرین اخبار

  • AvaAdvertisement