کد خبر ۲۳۷۲۰۱
تاریخ انتشار: چهارشنبه ۲۳ سَرَطان ۱۴۰۰ ۱۹:۲۹

افغانستان، ویتنام دیگری است

خبرگزاری صدای افغان(آوا) - نگاه روز: افغانستان برای ناتو و امریکا، ویتنام دیگری است؛ اگرچه نه لزوما از نظر آمار تلفات و خسارات جنگ؛ بلکه از منظر شکست استراتژیک، درهم شکستن قدرت و هیمنه امپریالیستی ایالات متحده و در نهایت به احتمال نه چندان ضعیف، تکرار تجربه فضیحت بار شوروی پیشین که به فروپاشی کامل بلوک شرق انجامید.

بن والاس؛ وزیر دفاع انگلیس پس از دیدارش با لوید آستین؛ همتای امریکایی‌اش در پنتاگون گفت افغانستان ویتنام دوم نخواهد شد؛ زیرا خروج نیروهای خارجی بخشی از یک انتقال برنامه‌ریزی شده است و طالبان اکنون متوجه شده‌اند که به رسمیت شناختن آنها توسط جامعه جهانی چه اهمیتی دارد.

آقای والاس تأکید کرد که آینده طالبان در گرو این است که تا چه حدی جامعه جهانی آنها را به رسمیت خواهد شناخت و به رسمیت شناختن طالبان وابسته به این است که آنها تا چه اندازه به صلح صادق می‌مانند.

بن والاس در توضیح اینکه چرا ناتو نیروهایش را از افغانستان خارج کرد، گفت خروج نیروهای خارجی یک عمل انجام شده است. وقتی از او پرسیده شد که آیا این یک تصمیم اشتباه بود؟ گفت: "من فکر می‌کنم می‌توانستیم دیرتر بمانیم"؛ اما او گفت انگلیس با امریکا و نیروهای ناتو به افغانستان یکجا رفته بود و باید با آنها از این کشور یکجا خارج می‌شد.

به نظر می رسد که صداقت لازم در اظهارات و ادعای وزیر دفاع انگلیس وجود ندارد. او بدون شک به عنوان یک مقام ارشد نظامی به خوبی می داند که تصمیم ترامپ برای صلح با طالبان، حتی نزدیک ترین متحدان امریکا در ناتو را نیز غافلگیر کرد. آ‌نها تصور نمی کردند که ۲۰ سال اشغال و سلطه و سرمایه گذاری به یکباره نادیده گرفته شود و نظامیان غربی که بر بنیاد پیمان هایی که بر دولت افغانستان تحمیل شده است، قرار بود برای ده سال آینده در کشور بمانند، به یکبار فرمان خروج دریافت کنند.

بنابراین، آنچه رخ داد، یک برنامه از پیش تنظیم شده نبود. غرب که برای سلطه بر یک نقطه استراتژيک که آرزوی دیرسال ابرقدرت های نو و کهن بوده، برنامه می ریخت، به یکباره مغلوب تصمیم و اراده یک عنصر آنارشیست، خودشیفته و هنجارشکن به نام ترامپ شد.

موضع گیری های مخالفت جویانه سران قدرت های اروپایی و اعضای ارشد ناتو در آن زمان، به وضوح گواهی می دهد که صلح ترامپ با طالبان، غربی ها را غافلگیر کرد.

از سوی دیگر، اینکه وزیر دفاع انگلیس درباره تصمیم اشتباه برای خروج نظامیان غربی از افغانستان می گوید: می توانستیم دیرتر بمانیم، به طور تلویحی این نکته را مورد تایید قرار می دهد که تصمیم امریکا لزوما مورد تایید سایر اعضای این مأموریت نبوده است؛ اما او در ادامه به صراحت می گوید که انگلیس با امریکا و ناتو یکجا به افغانستان رفته بود و باید یکجا با آنها هم خارج می شد. این یعنی علیرغم میل دیگر اعضای این مأموریت، آنها مجبور شدند تسلیم تصمیم امریکا شوند و افغانستان را ترک کنند؛ زیرا نمی توانستند بدون امریکا به مأموریت نظامی خود ادامه دهند؛ اگرچه برخی اعضای ناتو در همان زمان برای نشان دادن مخالفت خود با ترامپ یا فرونشاندن نگرانی های آشکار دولت افغانستان، گزینه ادامه حضور نظامی منهای امریکا را هم مطرح می کردند؛ ایده ای رویاپردازانه، غیر صادقانه و کاملا فاقد امکان عملیاتی شدن.

در این میان اما پرسش این است که امریکا چرا افغانستان را ترک کرد؟ آنها می گویند که برای ساختن یک کشور به آنجا نرفته بودیم و قرار هم نبود تا ابد بمانیم.

این کاملا درست است؛ اما پاسخ اصلی این پرسش نیست.

در اظهارات و موضع گیری های مقامات امریکایی یک موضوع دیگر هم مطرح می شود و آن اینکه چند هزار پسر و دختر امریکایی را باید به کشتن می دادیم؟

این آخرین اظهارات بایدن در پاسخ به ادامه مأموریت افغانستان بود.

نشانه ای دیگر، نحوه ترک پایگاه هوایی بگرام از سوی آخرین نظامیان امریکایی بود: شبانه، مخفیانه و با چراغ خاموش!

چیزی که میچ مک‌کانل؛ رهبر جمهوری خواهان سنای امریکا از آن به عنوان یک «شرمساری جهانی» یاد کرد.

اینها یعنی چه؟ یعنی اینکه امریکا در افغانستان شکست خورد و گریخت. این هرگز بخشی از یک برنامه از پیش تنظیم شده نبود؛ یک تصمیم اضطراری برای فرار از ویتنام دوم بود.

بنابراین، افغانستان برای ناتو و امریکا، ویتنام دیگری است؛ اگرچه نه لزوما از نظر آمار تلفات و خسارات جنگ؛ بلکه از منظر شکست استراتژیک، درهم شکستن قدرت و هیمنه امپریالیستی ایالات متحده و در نهایت به احتمال نه چندان ضعیف، تکرار تجربه فضیحت بار شوروی پیشین که به فروپاشی کامل بلوک شرق انجامید.






برچسب‌ها

نظر شما

  • AvaAdvertisement

مطالب مرتبط

آخرین اخبار

  • AvaAdvertisement