کد خبر 223253
تاریخ انتشار: سه شنبه 31 حَمَل 140012:20

امریکا و افغانستان؛ حضور یکجانبه، خروج یکجانبه

هم حضور امریکا در افغانستان، یکجانبه و بر بنیاد منافع و اولویت های امنیت ملی و دیگر اهداف راهبردی واشنگتن بوده و هم تصمیم به خروج نظامیان امریکایی از افغانستان، کاملا یکجانبه اتخاذ شد و در این زمینه، نه تنها از کابل اجازه گرفته یا با آن مشورت نشد؛ بلکه این تصمیم حتی با شرکا و متحدان سنتی و راهبردی امریکا در اروپا و ناتو هم در میان گذاشته نشد؛ زیرا رییس ستاد ارتش انگلیس رسما اعتراف کرد که از تصمیم بایدن برای خروج نظامیان امریکایی از افغانستان، غافلگیر و ناامید شده و انتظار چنین تصمیمی را نداشته است.

اشرف ‌غنی؛ رییس جمهوری اخیرا گفت که از دو سال به این طرف دولت برای حفاظت از خاک افغانستان آمادگی کامل دارد و وقت آن رسیده تا حاکمیت ملی افغانستان به ‌گونه‌کامل عملی و بی ‌طرفی کشور نیز ثابت شود.

سخنان رییس جمهوری نشان می دهد که او خروج قوای امریکایی و ناتو از افغانستان را فرصتی برای احراز استقلال و حاکمیت ملی کشور می داند. مفهوم این موضع آن است که افغانستان، تاکنون زیر سلطه امریکا و ناتو قرار داشته، یک کشور مستقل نبوده و به صورت اشغال شده یا مستعمرات کلاسیک اداره می شده و در نتیجه، بی طرف هم نبوده است.

بی طرفی از سیاست های اصولی و ثابت افغانستان در قبال بحران های بزرگ بین المللی از جمله جنگ جهانی دوم بوده؛ اما این بی طرفی با اشغال افغانستان توسط نیروهای شوروی پیشین و در دوره کنونی هم دخالت نظامی امریکا و هم پیمانانش عملا نقض شده و بسیاری از کشورهای متخاصم با قدرت های اشغالگر، دیگر به افغانستان به عنوان کشوری بی طرف نگاه نمی کنند.

به همین دلیل، بسیاری از کارشناسان معتقد اند که افغانستان در طول ۲۰ سال گذشته، هزینه های سنگین عدم بی طرفی اش در نتیجه دخالت و حضور نظامی امریکا و ناتو را پرداخت. تروریزم بین المللی هم جنگ خود را ذیل مفهوم «جهاد علیه اشغال» توجیه و تشریع می کرد.

این هزینه ها همچنان ادامه دارد و چه بسا پس از خروج کامل قوای خارجی نیز همچنان استمرار داشته باشد؛ زیرا طالبان که با خروج امریکا، مدعی اصلی قدرت محسوب می شود و خود را فاتح جنگ می داند، با استفاده حد اکثری از نیروی تبلیغاتی بسیار مؤثری که حضور نیروهای اشغالگر خارجی در اختیار آن گروه و ایدئولوژی جهادی آن قرار داده، توانست به میزان بازگشت ناپذیری از قدرت دست پیدا کند و طیفی عظیم از افراط گرایان و عناصر رادیکال آماده انتحار را جذب ماشین جنگی خود کند.

با این حساب، حتی با خروج قوای خارجی و امریکایی، چشم انداز دستیابی افغانستان به استقلال و بی طرفی به مثابه پایه ثابت سیاست خارجی سنتی کشور از گذشته تا امروز، فاصله فراوانی خواهد داشت؛ زیرا پیامدهای این اشغالگری و نیز پایان غیر مسئولانه جنگ امریکا، تا سال های سال همواره گریبانگیر مردم افغانستان خواهد ماند.

در این میان، یکی از مهم ترین مسایل، حضور و خروج یکجانبه امریکاست؛ تصمیمی که هرگز بر اساس اراده و انتخاب آزاد و مستقیم مردم افغانستان یا نمایندگان و رهبران آنان نبوده و نیست.

امریکا پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به افغانستان، لشکرکشی نظامی و کشور ما را اشغال و رژيم طالبان را ساقط کرد. این دخالت اگرچه با قطعنامه های سفارشی شورای امنیت سازمان ملل، مشروعیت پیدا کرد؛ اما در واقعیت امر، این مردم افغانستان بودند که باید تصمیم می گرفتند سلطه یکجانبه نیروهای خارجی را بپذیرند یا نپذیرند. چنین قدرت انتخابی هرگز به آنها داده نشد.

امریکا حتی از طریق عوامل سرسپرده خود سعی کرد پیمان های استعماری استراتژيک و امنیتی را نیز بر کابل تحمیل کند؛ پیمان هایی که تنها متضمن منافع راهبردی و تأمین کننده اهداف بلندمدت و استراتژيک واشنگتن بود و هرگز به سود مردم و حتی دولت افغانستان نبود و نیست.

در این میان، بی هیچ مصلحت اندیشی و محافظه کاری باید تصریح کرد که اشرف غنی؛ رییس جمهوری که اکنون با تصمیم امریکا برای خروج از افغانستان، آن را فرصتی برای استقلال و حاکمیت ملی و احراز بی طرفی کابل می داند، از جمله کسانی بود که با امضای پیمان امنیتی، تلاش داشت حضور و سلطه ابدی امریکا در افغانستان را تأمین و تضمین کند. البته او در آن زمان، به استقلال و بی طرفی فکر نمی کرد؛ زیرا می پنداشت که امریکا به صورت صادقانه برای افغانستان، کار و مبارزه و نبرد می کند و حضور و حمایت نظامی، مالی و سیاسی واشنگتن از کابل، ابدی و بی پایان و خدشه ناپذیر است.

امروزه اما ثابت شد که هم حضور امریکا در افغانستان، یکجانبه و بر بنیاد منافع و اولویت های امنیت ملی و دیگر اهداف راهبردی واشنگتن بوده و هم تصمیم به خروج نظامیان امریکایی از افغانستان، کاملا یکجانبه اتخاذ شد و در این زمینه، نه تنها از کابل اجازه گرفته یا با آن مشورت نشد؛ بلکه این تصمیم حتی با شرکا و متحدان سنتی و راهبردی امریکا در اروپا و ناتو هم در میان گذاشته نشد؛ زیرا رییس ستاد ارتش انگلیس رسما اعتراف کرد که از تصمیم بایدن برای خروج نظامیان امریکایی از افغانستان، غافلگیر و ناامید شده و انتظار چنین تصمیمی را نداشته است.

با این حساب، حضور امریکا در افغانستان، کاملا اشغالگرانه بود و خروج آن نیز به سبک قدرت های استعماری کلاسیک، بدون پذیرش مسئولیت ها و پیامدهای آن صورت می گیرد.

در این میان، کابل که پیش از این با امضای پیمان های استراتژيک و امنیتی در صدد برقراری روابط درازمدت و بی پایان با واشنگتن بود، باید نشان دهد که بدون امریکا چگونه استقلال سیاسی اش را احراز و حاکمیت ملی اش را صیانت می کند و به سیاست بی طرفی سنتی اش بازمی گردد.

خبرگزاری صدای افغان(آوا) -نگاه روز

#امریکا_افغانستان
#اشغال
#خروج_نیروهای_خارجی
#پیمان_امنیتی
#پیمان_استراتژيک
#صلح_امریکایی

نظر شما

  • AvaAdvertisement

مطالب مرتبط

آخرین اخبار

  • AvaAdvertisement