کد خبر 220781
تاریخ انتشار: پنج شنبه 14 حوت 139908:17

صلح امریکایی؛ ۲۰ سال مبارزه برای هیچ

مرحله بعدی مأموریت استعماری خلیلزاد، ایجاد حکومت مشارکتی است؛ حکومتی که در آن طالبان، هسته مرکزی قدرت را در اختیار داشته باشند و دیگران در پیرامون آن واقع شوند. پروژه ای که در آن هیچ نشانی از حاصل مبارزات و قربانی های ۲۰ ساله مردم افغانستان برای دست یافتن به حق و عدالت و آزادی و استقلال و مردم سالاری وجود ندارد و پس از اینهمه قربانی و هزینه و خون و انرژی، همه چیز ضرب صفر خواهد شد و بازی به خانه اول بازخواهد گشت.

شماری از رسانه های خارجی از قول یک منبع در وزارت امور خارجه امریکا گزارش داده اند که زلمی خلیلزاد؛ نماینده ویژه این وزارت برای صلح افغانستان در جریان سفر جاری اش به کابل، حامل طرحی است که بر پایه آن، یک لویه جرگه سنتی با نظارت سازمان ملل متحد تشکیل خواهد شد تا درباره آینده سیاسی افغانستان تصمیم بگیرد.

بر پایه این گزارش، ایجاد دولت مشارکتی هم بخشی از این طرح خواهد بود.

همزمان یک منبع در شورای عالی مصالحه نیز ارائه چنین طرحی از سوی خلیلزاد را تایید کرده است.

از سوی دیگر، امرالله صالح در واکنش به این خبرها گفته است: "لطفا آسیاب شایعات نباشید. اساس نطام جمهوری اسلامی افغانستان قانون اساسی است که با رای مستقیم مردم ساخته شده است. کسی صلاحیت لغو و باطل سازی قانون اساسی را ندارد."

او تاکید کرده که در دو دور جلسه با خلیلزاد شرکت داشته و بحثی درباره حکومت مشارکتی مطرح نشده است.

بی توجه به آنچه از سوی معاون اول ریاست جمهوری در واکنش به شایعات مطرح شده درباره طرح امریکا برای تشکیل دولت مشارکتی در افغانستان گفته شده، کارشناسان معتقد اند که شالوده اصلی پروژه صلح امریکایی به رهبری خلیلزاد بازگرداندن طالبان به قدرت است و هر طرحی که به تحقق این هدف کمک کند بی پروا در دستور کار او و دیگر مقام های امریکایی قرار خواهد گرفت.

فراموش نکنیم که زلمی خلیلزاد همان کسی است که در زمان سلطه ترامپ، آشکارا جنایت ها و اعمال تروریستی طالبان را توجیه می کرد و با فرافکنی و دروغ پراکنی، سعی می کرد خونین ترین حملات طالبان را به داعش نسبت دهد، چشم خود را بر عهدشکنی های عامدانه طالبان ببندد، ادامه خشونت و جنگ از سوی آن گروه را نادیده بگیرد و با متهم کردن نیروهای دولتی افغانستان به تشدید جنگ علیه طالبان، آن گروه را در مقام دفاع، نشان دهد.

او حتی اگر هیچ موضعی در زمینه های یادشده اتخاذ نمی کرد، امضای توافقنامه استعماری صلح با طالبان بدون حضور و مشارکت و حتی اطلاع دولت افغانستان، کافی است تا نام او را در لیست بدنام ترین فرستادگان استعمار در تاریخ معاصر افغانستان قرار دهیم. کسی که به نیابت از مردم و دولت افغانستان، درباره سرنوشت هزاران زندانی طالبان، تصمیم گرفت، به آن گروه برخلاف مصوبات رسمی شورای امنیت سازمان ملل متحد، مشروعیت و اعتبار بین المللی اعطا کرد و موجب شد تا فریاد و فغان دادخواهانه هزاران قربانی اعمال تروریستی طالبان در سراسر افغانستان در طول نزدیک به سه دهه گذشته، بدون دسترسی به عدالت، نادیده گرفته شود و بدتر از همه اینکه زمینه های سیطره دوباره طالبان بر قدرت، تسهیل شود.

این بخشی از پیامدهای فاجعه بار پروژه صلح امریکایی با مهندسی مستقیم زلمی خلیلزاد است؛ پروژه ای که در حال حاضر نیز همه روزه از پرسونل امنیتی، خبرنگاران، کارمندان رسانه ای، علما، فعالان اجتماعی‌و غیر نظامیان بی دفاع قربانی می گیرد؛ اما برای آنکه اصل پروژه صلح امریکایی از اساس آسیب نبیند، افرادی مانند زلمی خلیلزاد در تباتی با طالبان، در برابر این جنایت ها سکوت می کنند و مسئولیت آن را هیچ گروهی بر عهده نمی گیرد.

مرحله بعدی مأموریت استعماری خلیلزاد، ایجاد حکومت مشارکتی است؛ حکومتی که در آن طالبان، هسته مرکزی قدرت را در اختیار داشته باشند و دیگران در پیرامون آن واقع شوند. پروژه ای که در آن هیچ نشانی از حاصل مبارزات و قربانی های ۲۰ ساله مردم افغانستان برای دست یافتن به حق و عدالت و آزادی و استقلال و مردم سالاری وجود ندارد و پس از اینهمه قربانی و هزینه و خون و انرژی، همه چیز ضرب صفر خواهد شد و بازی به خانه اول بازخواهد گشت.

حکومت مشارکتی اما یک نام بی نشان است؛ همان گونه که دموکراسی امریکایی یک سراب فریبنده بود و در آن، سرکوب و استبداد و محرومیت اقلیت ها به شیوه ای دیگر ادامه پیدا کرد. هدف از ایجاد حکومت مشارکتی، زمینه سازی مسئولانه و صادقانه برای مشارکت واقعی همه مردم افغانستان، احقاق حقوق اقوام و اقلیت های قومی و مذهبی در یک دولت با پایه های وسیع نیست؛ بلکه تسهیل مشارکت طالبان در قدرت است؛ رویدادی که البته تنها به واگذاری چند کرسی کلیدی به چند ملا و مولوی محدود نخواهد ماند؛ بلکه گامی اولیه برای واگذاری کامل قدرت به گروه تمامیت خواه و انحصارگرا و تنگ اندیش طالبان خواهد بود؛ زیرا طالبان خود را «پیروز» جنگ با امریکا می دانند و مدعی تصاحب همه قدرت هستند. آنها خواستار انحلال قوای مسلح موجود و استقرار ملیشه های آماتور خود بر ارکان اصلی امنیت و دفاع می باشند. آنها یک دولت قومی، قوانین مبتنی بر ایدئولوژی و تفکر طالبانی، قوای مسلح یکدست و کاملا طالبانیزه شده و شیوه حکومت داری مبتنی بر الگوی امارت می خواهند و خلیلزاد متعهد است تا این خواسته ها را به طور کامل، تحقق بخشد.

خبرگزاری صدای افغان(آوا) - نگاه روز

#خلیلزاد
#صلح_امریکایی
#حکومت_موقت
#حکومت_مشارکتی

نظر شما

  • AvaAdvertisement

مطالب مرتبط

آخرین اخبار

  • AvaAdvertisement