کد خبر 206098
تاریخ انتشار: شنبه 15 قَوس 139915:18

شورای مصالحه؛ بایدها و نبایدهای صلح

این بسیار مهم است که شورای عالی مصالحه از اقتدار و استقلال کافی در برابر اعمال نفوذ و فشار پیوسته قدرت های خارجی و بازیگران منطقه ای صلح برخوردار باشد. این شورا اگر زودتر از این، تشکیل شده بود و به قدرت و صلاحیت کافی دسترسی داشت، به احتمال قوی می توانست درباره آزادی هزاران زندانی طالبان و خشونت های مرگباری که پس از آن بر مردم افغانستان تحمیل شد، تصمیم های درست تری بگیرد و مانع از تسلیم شدن دولت در برابر فشارهای استعماری قدرت های اشغالگر و تحمیل اراده آنها بر مردم افغانستان شود.

 

نخستین نشست #شورای_عالی_مصالحه_ملی با حضور اشرف غنی؛ رئیس جمهوری، عبدالله عبدالله؛ رئیس شورای عالی مصالحه و شماری دیگر از شخصیت‌های سیاسی و جهادی، روز شنبه ۱۵ قوس) در ارگ ریاست جمهوری برگزار شد.

 

اشرف غنی گفت که مذاکرات صلح وارد مرحله دوم شده و مرحله اول نشان داد که این کار آسان نبود؛ ولی به نتیجه رسید.

 

به گفته او شرایط باید تحلیل شود و دقت وجود داشته باشد تا در روند صلح اشتباه صورت نگیرد.

 

عبدالله عبدالله نیز گفت که افغانستان اکنون بیشتر از همه به اتحاد سیاسی و اجماع نیاز دارد.

 

در نشست امروز چهره هایی مانند گلبدین حکمتیار و صلاح الدین ربانی حضور نداشتند. همچنین آقای عبدالله گفت که منصور نادری به دلیل بیماری و عبدالرشید دوستم نیز به دلیل مصروفیت نتوانستند شرکت کنند.

 

حامد کرزی هم گفت که طالبان نیز فرزندان این خاک اند. او خواستار حضور سایر شخصیت‌های افغانستان نیز در این جلسه شد.

 

برگزاری نشست هیأت رهبری شورای مصالحه ملی یک گام مهم در مسیری حیاتی بود. همان گونه که اغلب سخنرانان این نشست، تأکید کردند در این مرحله، حفظ و استحکام و گسترش وحدت، یک امر حیاتی است.

 

برای این منظور، همانطور که یونس قانونی نیز تأکید کرد، ابتدا باید شورای مصالحه ملی از سیطره دو تیم سیاسی تشکیل دهنده دولت، خارج شود و به نهادی افغانستان‌شمول تبدیل شود. این شورا باید آیینه‌گردان یک جامعه متکثر و چندقومی افغانستان باشد و بستری امن برای حضور همه طیف های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی کشور در روند تصمیم گیری در خصوص مهم ترین مساله ملی یعنی صلح، فراهم آورد.

 

شورای مصالحه ملی در عین حال باید صلاحیت های لازم را برای عبور از مراحل دشوارگذار روند صلح داشته باشد و به دام اختلاف نظرها، جنگ قدرت، تعارض منافع و تضاد و تقابل جناح ها، اقوام و سلطه گری کانون مرکزی قدرت نیافتد.

 

از سوی دیگر، این بسیار مهم است که شورای عالی مصالحه از اقتدار و استقلال کافی در برابر اعمال نفوذ و فشار پیوسته قدرت های خارجی و بازیگران منطقه ای صلح برخوردار باشد. این شورا اگر زودتر از این، تشکیل شده بود و به قدرت و صلاحیت کافی دسترسی داشت، به احتمال قوی می توانست درباره آزادی هزاران زندانی طالبان و خشونت های مرگباری که پس از آن بر مردم افغانستان تحمیل شد، تصمیم های درست تری بگیرد و مانع از تسلیم شدن دولت در برابر فشارهای استعماری قدرت های اشغالگر و تحمیل اراده آنها بر مردم افغانستان شود.

 

نکته بسیار مهم دیگر، این است که شورای مصالحه ملی باید در نزد مردم و افکار عمومی افغانستان، مشروعیت و اعتبار داشته باشد. این مشروعیت اصولا باید فراتر از روابط نه چندان مطلوب دولت و ملت باشد؛ زیرا شورای عالی مصالحه اگر از ویژگی های مورد اشاره در بالا برخوردار باشد، مستقل عمل کند، از همه اقوام و مذاهب و جریان های سیاسی و جهادی، فعالان عرصه فرهنگ و رسانه و جامعه، نمایندگی کند نه تنها مورد حمایت حد اکثری مردم قرار می گیرد؛ بلکه چه بسا از این ظرفیت نیز برخوردار خواهد بود که دیوار فروریخته اعتماد میان مردم و مسئولان اجرایی را ترمیم کند و در شعاع تصمیم های آن، صلحی شکل بگیرد که منافع و ملاحظات مشروع مردم و حکومت را تأمین کند.

 

با اینهمه و با وجود آنکه نخستین نشست هیات رهبری شورای عالی مصالحه پس از ماه ها تأخیر در نهایت برگزار شد، یکی از مسایلی که همچنان بر روند کار این شورا سایه افکنده، اعمال نفوذ خارجی است؛ زیرا این نشست درست پس از آن برگزار شد که سفیران کشورهای عضو اتحادیه اروپا خواستار تشکیل فوری شورای عالی مصالحه شدند و در پی آن، سفرای امریکا و انگلیس نیز از این خواسته حمایت کردند.

 

این نشان می دهد که تشکیل نشست شورای عالی مصالحه برخلاف سخنرانی های اکثر رهبران شرکت کننده در آن، طبق میل و اراده دولت و رهبران افغان، برگزار نشده؛ بلکه بازهم این فشار خارجی بوده که رهبران افغان را دور هم جمع کرده تا نخستین جلسه هیأت رهبری این شورا را دایر کنند.

 

این در حالی است که در حال حاضر، مردم و دولت افغانستان نیاز دارند که روند صلح را از سیطره قدرت های خارجی به ویژه امریکا خارج کنند. این مرحله به طور مستقیم با سرنوشت مردم افغانستان، گره خورده و دخالت های پیوسته و آشکار قدرت های استعماری خارجی، نه تنها دولت را در حد یک اداره دست‌نشانده، پایین می آورد؛ بلکه می تواند روند صلح را نیز از مسیر درست خود خارج کند و در نهایت، توافقی را به عنوان صلح بر افغانستان تحمیل کند که تنها بازتاب دهنده و تأمین کننده قدرت های خارجی و رژيم های حامی تروریزم باشد، نه در بر دارنده آمال و امیال مشروع مردم افغانستان.

 

نکته دیگری که بر این نشست و چشم انداز کار آن سایه افکنده، غیبت ناموجه شماری از چهره های سیاسی و طرف های مؤثر در مسایل افغانستان بود.

 

در نخستین نشست شورای مصالحه، جای شماری از رهبران سیاسی و جهادی، خالی بود و این امر عمدتا مربوط به کسانی بود که از نظر سیاسی با رویکردهای رسمی حکومت زاویه دارند و مشروعیت برخی تصمیم ها درباره صلح را زیر سؤال می برند.

 

بر این اساس، وحدت که نخستین نیاز امروز افغانستان در آستانه یک فصل سرنوشت ساز محسوب می شود، همچنان حلقه مفقوده شورای عالی مصالحه است و به خوبی تمثیل و تأمین نشده است.

 

#گزینش_اعضای_رهبری_شورای_مصالحه، عمدتا تحت تأثیر رویکردهای رسمی حاکمان امروز افغانستان بوده و پیش بینی می شود که در تشکیلات این شورا نیز همین رویکرد ادامه پیدا کند که در آن صورت، برخی از اقشار مردم و فعالان سیاسی و رسانه ای و فرهنگی عملا از فرایند صلح کنار گذاشته می شوند و در نتیجه، آنچه رقم خواهد خورد یک صلح ملی و افغانستان‌شمول نخواهد بود.

 

 

 

 

 

 

نظر شما

  • AvaAdvertisement

مطالب مرتبط

آخرین اخبار

  • AvaAdvertisement