کد خبر 194529
تاریخ انتشار: يکشنبه 11 عَقرَب 139916:15

دولت موقت، آرمان دایمی پاکستان

 

#عمران_خان؛ نخست وزیر پاکستان در مصاحبه با مجله آلمانی اشپیگل با اشاره به اینکه او اخیرا با گلبدین حکمتیار و عبدالله عبدالله دیدار کرده، گفته است: "ما در افغانستان هیچ ترجیحی نداریم. تنها منافع ما این است که دولت آینده در کابل به هند اجازه عملیات از آنجا علیه پاکستان را ندهد."

 

#گلبدین_حکمتیار؛ رهبر حزب اسلامی اخیرا در سفری سه روزه به اسلام آباد به عنوان "نخست‌وزیر پیشین افغانستان" مورد استقبال رسمی قرار گرفت. او با وزیر خارجه، نخست وزیر و رئیس جمهور پاکستان دیدار کرد و در انستیتوت مطالعات پالیسی در اسلام آباد سخنرانی داشت.

 

آقای حکمتیار در سخنرانی اش در اسلام آباد گفته بود که گفتگوهای جداگانه را با طالبان در پیش خواهد گرفت. او در بازگشت از سفر به اسلام آباد نیز در یک کنفرانس خبری گفت که دولت موقت تنها "راه‌ حل" بحران در افغانستان است.

 

کارشناسان مسایل منطقه اما می گویند که آنچه سران سیاسی اسلام آباد می گویند که با رویکرد عملی آن کشور به ویژه عملکرد ارتش و سازمان جاسوسی پاکستان در برابر افغانستان، کاملا تفاوت دارد. مهار «حملات» هند از خاک افغانستان علیه پاکستان، تنها یک ادعا است؛ زیرا تصور نمی شود که اصولا چنین چیزی در واقعیت وجود داشته باشد.

 

در این شکی نیست که هند و پاکستان به عنوان دو همسایه متخاصم همواره در حال جنگ اند و این جنگ به سادگی می تواند به افغانستان نیز گسترش یافته باشد؛ زیرا هند حامی راهبردی دولت کابل است، و در مقابل، پاکستان از گروه های نیابتی و ضد دولتی مانند طالبان و حزب اسلامی قویا حمایت می کند. با این حال، هنوز هیچ شاهد متقنی وجود نداشته که نشان دهد هند از گروه های شبه نظامی برای حمله بر پاکستان از طریق خاک افغانستان، اقدامی انجام داده باشد، این در شرایطی است که سفارت، کنسولگری، اتباع و منافع هند در افغانستان بارها از سوی شبه نظامیان وابسته به پاکستان از جمله گروه طالبان، آماج حملات خونین و مرگبار قرار گرفته است.

 

با این حساب، ادعای عمران خان تنها یک پروپاگندای سیاسی صرف به منظور توجیه رویکردهای مداخله جویانه اسلام آباد در افغانستان است.

 

او می داند که کابل نه تحت تأثیر نفوذ و سلطه هند؛ بلکه بر بنیاد واقعیت هایی که همه روزه شاهد آن است، نسبت به سیاست پاکستان در قبال افغانستان، بدبین است. کابل حتی در اوایل ریاست جمهوری اشرف غنی در حکومت وحدت ملی، اراده قاطع خود برای فاصله گرفتن از هند و نزدیک شدن به پاکستان را نشان داد و در چارچوب همین رویکرد، یک قرارداد نظامی با هند را به حال تعلیق درآورد، پاکستان را نخستین مقصد سفر خارجی آقای غنی پس از عربستان، تعیین کرد و حتی گام هایی نیز برای انعقاد یک توافقنامه جنجال برانگیز استخباراتی میان کابل و اسلام آباد، برداشته شد که ظاهرا بعدها در فشارها و انتقادهای شدید داخلی، و نیز عدم تغییر بنیادین در سیاست پاکستان در قبال افغانستان، متوقف شد.

 

علیرغم این اقدامات اما پاکستان هرگز دست از حمایت های آشکار خود از طالبان برنداشت و آن گروه و متحدانش را برای براندازی دولت ملی افغانستان، بسیج و تهییج کرد. این اقدام فراتر از تهدید هند از طریق افغانستان علیه پاکستان بود و نشان می داد که اسلام آباد در صدد برچیدن دولت مستقر در کابل و استقرار یک دولت دست نشانده و مزدور پاکستان در افغانستان است.

 

در حال حاضر نیز هم از مسیر روند به اصطلاح صلح با طالبان و هم از راه میزبانی گرم از چهره هایی مانند گلبدین حکمتیار با عنوان جنجالی «نخست وزیر افغانستان» اسلام آباد سیاست خود برای تشکیل یک اداره دست نشانده در کابل را ادامه می دهد.

 

حکمتیار در اسلام آباد، دولت افغانستان را «دست نشانده» خواند و آن را متهم کرد که در مسیر رسیدن به صلح مانع ایجاد می کند. او در عین حال، از مذاکرات مستقل حزب خود با طالبان خبر داد.

 

در بازگشت به کابل هم او رسما راه حل عبور از بحران در افغانستان را تشکیل دولت موقت اعلام داشت؛ چیزی که پیش از این، عمران خان هم بر آن تأکید کرده بود و در حال حاضر نیز نخست وزیر پاکستان از تعبیر «دولت آینده افغانستان» استفاده می کند؛ تعبیری که نشان می دهد که او دولت کنونی در کابل را مشروع نمی داند و خواستار براندازی آن است.

 

از سوی دیگر، تشکیل #دولت_موقت_در_افغانستان، آرزوی دایمی پاکستان بوده است؛ زیرا دولت موقت، امکان رسیدن به ثبات سیاسی و امنیتی در افغانستان را از میان می برد و این امور را همواره در تعلیق نگه می دارد. دولت موقت حتی ممکن است به تکرار تجربه پس از پیروزی مجاهدین و جنگ های داخلی منجر شود؛ رویدادی که ده ها سال افغانستان را عقب راند و از ثبات و توسعه و اقتدار سیاسی و نظامی محروم کرد.

 

افزون بر این ندای دولت موقت مورد نظر اسلام آباد بازهم از حنجره چهره هایی مانند گلبدین حکمتیار برمی آید که پیش از این، به نیابت از پاکستان، مانع از صلح و ثبات در افغانستان شده و استقلال کشور را با خروج نیروهای شوروی و شکست دولت کمونیستی به اسلام آباد واگذاشته است.

 

 

نظر شما

  • AvaAdvertisement

مطالب مرتبط

آخرین اخبار

  • AvaAdvertisement