کد خبر ۱۲۷۹۱
تاریخ انتشار: جمعه ۱ سُنبُله ۱۳۹۲ ۱۲:۰۰

جنگ، گزینه ای که فقط روی میز ماند!

اکنون انگليس از دام بلوف سياسي کامرون و درافتادن به باتلاقي بدتر از جنگ عراق نجات يافت و به نظر مي رسد؛ امريکا نيز با اين استدلال که بدون همراهي متحدان بين المللي اش دست به چنين اقدامي نخواهد زد، سرانجام رسما منصرف خواهد شد.

شامگاه پنجشنبه، مجلس عوام انگلیس لایحه پیشنهادی دولت برای زمینه‌سازی مشارکت در عملیات نظامی علیه سوریه را با اختلاف ۱۳ رای رد کرد.
در پی اعلام نظر پارلمان، نخست وزیر انگلیس که از حامیان سرسخت حمله نظامی علیه سوریه بود، اعلام کرد که "مردم بریتانیا" از طریق نمایندگان خود در این مورد نظر داده اند و دولت نیز ناگزیر این نظر را می پذیرد.
در همین حال، رئیس جمهور فرانسه رای منفی پارلمان انگلیس را در تصمیم‌گیری دولت خود در این مورد مؤثر ندانست.
پیشتر، وزیر خارجه امریکا با اظهار این نظر که "نمی‌توانیم مسئول سیاست خارجی دیگران باشیم" امکان تاثیرپذیری از موضعگیری پارلمان بریتانیا را مردود دانست.
اما چاک هیگل؛ وزیر دفاع امریکا گفته است که دولت آن کشور هنوز هم در صدد تشکیل "ائتلاف بین‌المللی" است؛ تا کشورهای عضو به طور مشترک برای تنبیه نظامی سوریه اقدام کنند.
در همین حال، آلمان و کانادا احتمال مشارکت در عملیات نظامی علیه سوریه را رد کرده ‌اند.
برخی دیگر از کشورها از جمله ایتالیا نیز گفته‌ اند که تنها در صورت کسب مجوز شورای امنیت، از این اقدام، حمایت می‌کنند.
با این حساب، تنها کشورهای غربی که دم از حمله مستقیم نظامی به سوریه بدون توجه به نتایج تحقیقات بازرسان سازمان ملل و حتی در صورت عدم توافق شورای امنیت این سازمان با چنین اقدامی می زنند امریکا و فرانسه هستند؛ البته در این میان کشورهای دیگری مانند عربستان سعودی، ترکیه، قطر، اردن و رژیم اسراییل نیز هستند که از چنین اقدامی قویا حمایت می کنند؛ اما حمایت یا عدم حمایت این کشورها نمی تواند چیزی از عدم مشروعیت بین المللی این اقدام تجاوزکارانه بکاهد؛ زیرا در ادبیات سیاسی مورد نظر غرب، آنچه اصطلاحا "جامعه بین المللی" خوانده می شود، هدف از آن، چند کشور غربی عضو سازمان نظامی ناتو و در راس همه آنها امریکاست.
امریکا –چنانچه در سخنان چاک هیگل؛ وزیر دفاع ایالات متحده نیز آمده- هنوز هم اگر بتواند موافقت به اصطلاح جامعه بین المللی مورد نظر خود را به دست آورد بدون شک به یک حمله نظامی محدود به سوریه به هدف کاستن از قدرت نظامی و توان دفاعی دولت بشار اسد اقدام خواهد کرد؛ تا هم از پیشروی و پیروزی دولت سوریه بر جریان های تروریستی مورد حمایت غرب، جلوگیری کرده باشد و هم ضریب تهدید بالقوه سوریه به عنوان ضلعی پرقدرت از محور مقاومت در برابر رژیم اسراییل را کاهش دهد. این در واقع مهم ترین اهداف غرب برای حمله نظامی به سوریه است؛ البته در این میان، اگر واکنش متناسب و کوبنده ای از سوی سوریه و متحدان آن دریافت نکند این عملیات محدود به سرعت به اقدامی برای تغییر رژیم، تغییر مسیر خواهد داد.
شماری از تحلیلگران با توجه به بلوف سیاسی-نظامی حساب ناشده و مرگبار دولت انگلیس و متحدان آن در روزهای نخست مطرح شدن بحث حمله، رای منفی مجلس عوام آن کشور علیه این طرح را نوعی برنامه ای از پیش تعیین شده از سوی دیوید کامرون و به احتمال زیاد متحدان خارجی وی می دانند که در قالب آن سعی کردند امتناع خود از حمله مستقیم به سوریه را ذیل این عنوان توجیه کنند.
یکی از محورهای استدلال این تحلیلگران این است که حتی نمایندگان حزب حاکم بریتانیا در مجلس عوام نیز اجازه داشتند هرگونه که خود می خواستند رای دهند و همین امر هم سبب شکست این طرح در مجلس شد؛ در حالی که حزب حاکم به رهبری کامرون، موافق شدید این اقدام بود!
به هر حال، اکنون انگلیس از دام بلوف سیاسی کامرون و درافتادن به باتلاقی بدتر از جنگ عراق نجات یافت و به نظر می رسد؛ امریکا نیز با این استدلال که بدون همراهی متحدان بین المللی اش دست به چنین اقدامی نخواهد زد، سرانجام رسما منصرف خواهد شد.
با این حساب، حمله نظامی علیه سوریه، گزینه ای خواهد بود که همچنان روی میز باقی خواهد ماند و هیچگاه به اجرا درنخواهد ماند!
اما نباید انکار کرد که نتیجه گزارش بازرسان و مواضع شورای امنیت نیز که احتمالا روز شنبه مشخص خواهد شد، مسیر تحولات آینده را بهتر از پیش، تعیین خواهد کرد.

برچسب‌ها

نظر شما

  • AvaAdvertisement

مطالب مرتبط

آخرین اخبار

  • AvaAdvertisement